1. ۱ایا خوشتر ز جان و دل! همه رنج دل و جانیبه رنج تن شدم خرسند اگر دل را نرنجانی
2. ۲شود بی جان تنم یکسر چو تو لختی بیازاریتن از آزار جان پیچد تنم را زین قبل جانی؟
3. ۳اگر چه جانی از انسی همیشه بر حذر باشدخریدار است مهرت را به جان خویشتن جانی
4. ۴که بیم از چشم غماز تو جانی زلف تو داردهمیشه باشد از غماز ترسان و نوان جانی
5. ۵بلؤلؤپوش دو مرجان بسنبل پوش دو سوسنسر من سوسنی کردی سرشگ دیده مرجانی
6. ۶اگر چه دل همی سوزی مرا پیوسته دلبندیاگر چه جان همی خواهی مرا همواره جانانی
7. ۷بمهر ماه دادم دل بعشق سرو دادم جانکه ماه سرو بالائی و سرو ماه پیشانی
8. ۸بباریکی میان چون موی و در تنگی دهان چونانکه موئی برکنی مرجان بجای موی بنشانی
9. ۹چو جان رویت پسندیده شود روشن ازو دیدهخریدیمت بدل لیکن بجان و دیده ارزانی
10. ۱۰جهان و جان اگر چه خوش ز هر دو خوشتری بر منازین دارم جهان و جان بدیدار تو ارزانی
11. ۱۱ایا حور پری پیکر ز فردوس آمده بیرونوثاق از روی خوب خویش چون فردوس گردانی
12. ۱۲از آن گیتی جز ایزد را و رضوان را ندانستیدر اینجا از همه گیتی عمیدالملک را دانی
13. ۱۳عمادالدین ابونصر آنکه راز خویش هر چیزیبدو کردست ایزد وقف غیر از غیب یزدانی
14. ۱۴چو یزدانست بی همتا چو گردون است باقدرتمبادا هیچگه غمگین مبادا همچو آوانی؟
15. ۱۵نه سیری یابد از دانش نه عاجز گردد از بخششنه آوردش فلک همتا نه آوردش جهان ثانی
16. ۱۶نیاید کس بدانجایی که او آید بکوشیدنکه شیران بیابانی سگان باشند گردانی
17. ۱۷گه دانش بدانجایی ندارد پای با وی کسکه حکمتهای لقمانی بود چون ژاژ طیانی
18. ۱۸مکان علم یونانی بد اکنون از بر گردوننه مردی ماند از یونان نه علمی ماند یونانی
19. ۱۹بدان کو از خراسان خاست پس سوی عراق آمدشدند از علم یونانی عراقی و خراسانی
20. ۲۰خداوندا بدان ماند که تو چون زادی از مادرکواکبها همه بودند از گردون سامانی
21. ۲۱که تا بودی و تا باشی و تا هستی در افزونیکسی کو کین تو جوید بود دائم بنقصانی
22. ۲۲بجود هفت دریایی بحد هفت گردونیقرار هفت تاریکی قوام هفت رخشانی
23. ۲۳نباشد هیچ مخلوقی بعالم بی نیاز از توکه علم آصفی داری و تأیید سلیمانی
24. ۲۴تو ایران را قوی کردی بفضل راست کرداریتو توران را قوی کردی بجود و نیک پیمانی
25. ۲۵نپاید با تو بر جائی کس از توران و از ایرانکه هم پیران تورانی و هم جاماسب ایرانی
26. ۲۶بعلم آصفی زان رو نیاز آمد سلیمان راکه بودش فر یزدانی و تایید سلیمانی
27. ۲۷اگر توحید افلاطون بپرسند از تو بیدارانبساعتشان دهی پاسخ نه اندیشی نه درمانی
28. ۲۸ولی را گنج بی رنجی عدو را رنج بی گنجییکی را کژدم کاشان یکی را زر کاشانی
29. ۲۹کس از مردم بدانائی قضای بد نگرداندتو از مردم بدانائی قضای بد بگردانی
30. ۳۰حصاری را که نستاند دو صد لشگر بدشواریتو بستانی بیک گفتار جان پرور بآسانی
31. ۳۱از آن چوب آب هر جائی روان گشته است نام توکه نزدیک تو یک ساعت نبوده زر زندانی
32. ۳۲موافق را دل افروزی مخالف را جگر سوزییکی را کان یاقوتی یکی را خشت ماکانی
33. ۳۳بکمتر سائلی بخشی بروزی کس نبخشایدهر آن باجی که در سالی ز رم و شام بستانی
34. ۳۴عدو نالست و تو برقی بسوزانیش بال و پردرم گرد است و تو بادی بهر جایش برافشانی
35. ۳۵بجز مرگ از دل مردم نیاز و آز ننشاندبرادی از دل مردم نیاز و آز بنشانی
36. ۳۶خداوندان گیتی را قرین باشند پیوستهگهی دیوان دیوانی گهی حوران ایوانی
37. ۳۷دل حوران ایوانی ببزم اندر بیفروزیبرزم اندر قوی داری سر دیوان و دیوانی
38. ۳۸کسی کو مدح تو خواند پس از مدح همه کیهانبود او چون هجا خوانی که آید زی ثناخوانی
39. ۳۹کسی کز پیشگاه تو بکمتر خدمتی افتدبجیحون افتد از فرغر بدریا افتد از خانی
40. ۴۰نخستین سال کت دیدم بخدمت آمدم زی توکنون هر روز لب خایم دو صد ره از پشیمانی
41. ۴۱ندانستم که چون میرم ز گیتی بگذرد روزیرسد تخم نوا بر باد و خانمان بویرانی
42. ۴۲من آنستم که حال من نداند چون توئی لیکنز رای همت عالی تو راز هرکسی دانی
43. ۴۳به غمگینی پذیرفتم که گر شادان شوم روزینگویم جز مدیح تو بغمگینی و شادانی
44. ۴۴الا تا سعد برجیسی رساند نصرت و شادیالا تا نحس کیوانی دهد خذلان و پژمانی
45. ۴۵هواخواهان تو بادند جفت سعد برجیسیبداندیشان تو بادند یار نحس کیوانی