1. ۱روزی که تو آن زلف پر از مشک فشانیما را ندهد هیچ کس از مشگ نشانی
2. ۲زلف تو شکنج است و تو بازش چه شکنجیجعد تو فشانده است تو بازش چه فشانی
3. ۳گاه این ز بر سیم کند غالیه سائیگاه آن ز بر ماه کند مشک فشانی
4. ۴من شاد شده تا شده باریک تن مناز آرزوی آنکه تو باریک میانی
5. ۵پیوسته من از ناله به دل لاله ستانمهمواره تو از باده به رخ لاله ستانی
6. ۶در تنگ دهان تو نهان سی و دو لؤلؤمن تنگ دلی دارم تو تنگ دهانی
7. ۷ای گشته دل من به دهان تو به تنگیدر تنگ دل من دو صد اندوه نهانی
8. ۸دلبندِ منا! دل ز بر من چه ربائی؟جانانِ منا! جان ز تن من چه ستانی؟
9. ۹گفتم توئی آرام دل و راحت جانماکنون تو مرا دام دل و آفت جانی
10. ۱۰بسیار بکوشی که مرا رنج فزائیاز عدل امیر شه عادل نتوانی
11. ۱۱فرخنده جوانشیر جوانبخت که یابداز دولت او پیر خرف گشته جوانی
12. ۱۲با شاه یگانه دل او پاک همیشهزان داد به او شاه جهان ملک مکانی
13. ۱۳گوهر بدهد مدح و ثنا را بستاندچونین سزد از دولتیان بازرگانی
14. ۱۴ای آنکه تو امید سواران زمینیوی آنکه تو آرام امیران جهانی
15. ۱۵از رأی بلند تو بریده است تباهیوز طبع لطیف تو گسسته است گرانی
16. ۱۶هنگام طرب کردن چون ماه تمامیهنگام شغب کردن چو شیر ژیانی
17. ۱۷وعد تو به نقد است و وعید تو به نسیهشر تو درنگی بود و خیر تو آنی
18. ۱۸فانی شود از آتش شمشیر تو دریادریا شود از کف گهربار تو فانی
19. ۱۹چندانکه بکوشم نتوان گفت که روزیدر وعده جود تو فتاده است توانی
20. ۲۰آن را که نوازد که تو او را ننوازیآن را که بخواند که تو از پیش برانی
21. ۲۱هرچ از کرم و جود تو گویند توئی آنهرچ از خرد و فضل تو گویند تو آنی
22. ۲۲بخل از تو گمانی شد و جود از تو یقینیجور از تو نهانی شد و عدل از تو عیانی
23. ۲۳کار تو بود خوبی و کردار تو رادیعقل تو کند پیری و بخت تو جوانی
24. ۲۴ای آنکه ترا نیست به جود اندر همتاوی آنکه ترا نیست به فضل اندر ثانی
25. ۲۵ناکرده تو را خدمت خدمت بشناسیناگفته ترا مدحت صلت برسانی
26. ۲۶دادیم ملک‌وار یکی استر رهواراز باد گذشته به روانی و جهانی
27. ۲۷از کوه گران‌تر شود آنگه که بداریاز باد سبک‌تر شود آنگه که برانی
28. ۲۸تا باقی و فانی بود و حاضر و غائبتو باقی بادی و بلاخواه تو فانی
29. ۲۹این عید خجسته بر تو باد خجستهتا تو ز می و روی نکو دادستانی
30. ۳۰تا دهر همی پاید در ملک بپائیتا ملک همی ماند در دهر بمانی