1. ۱هرکه زو دیده بود یزدان بی فرمانیدرد او را نکند هیچ خورش درمانی
2. ۲همه دردی را درمان بتوان کرد بجهدنقرس است آنکه ز درمانش همی درمانی
3. ۳چون بود دردی کان را نتوان درمان کردچون بود رنجی کان را نبود آسانی
4. ۴چه کس کش بگزد مار بروزی صد بارچه کسی کش رسد از نقرس یک رنجانی
5. ۵گرچه خوش مرد بود دائم ازین درد بودپر ز آژنگ رخ و پر ز گره پیشانی
6. ۶گر میان فنگ و خز بود او خفته ز دردخز خاری کند او را و فنک پیکانی
7. ۷پشه خرد پرد گر ز برش پنداردکه همی کوهی بر سرش فتد سهلانی
8. ۸نتواند بمراد دل بنشست بجایتا نه آرام بجایش بدو کس بنشانی
9. ۹چه از این دست بر آن دست بگردد چه به تیغجگرش را بستم زیر و زبر گردانی
10. ۱۰بمهی یک ره زانوش بزانو نرسدخوابش از چشم گریزد چو ندارد جانی
11. ۱۱ز بی آنکه بروز و شب بیدار بودعمرشان دیر بود گویند از بارانی؟
12. ۱۲مرد زندانی از چاه و ز زندان بجهدنقرسش تنها در دشت کند زندانی
13. ۱۳ببلا تن ز گنه پاک شود قول نبی استچه بلا دانی کز نقرس بدتر خوانی
14. ۱۴کافر ار نقرس در دوزخ بیند بمثلنبود دادگری در نظر یزدانی
15. ۱۵همچو درویشان یک لقمه نوشین نخوردنقرسی گرش بود دولت نوشروانی
16. ۱۶آفرین بادا بر مفلسی و پای روانلعنت ایزد بر نقرسی ار سلطانی
17. ۱۷نقرس از مال بود هست درست این که مرانقرسی کرد عطاهای شه ارانی
18. ۱۸بوالمظفر که خداوند جهان فتح و ظفروقف کرده است بر او با نعم روحانی
19. ۱۹میر بی ثانی فضلون که مر او را گردونبهمه فضل نیاورد و نیارد ثانی
20. ۲۰کین او کرد زمانه سبب غمگینیمهر او کرد ستاره سبب شادانی
21. ۲۱او همه کار بهنگام و باندازه کندنه درنگ آرد در کار و نه بی سامانی
22. ۲۲چون توانی که کنی کار و بخواهی بکنیآزمائی که بخواهی بکنی نتوانی
23. ۲۳ای ز جود تو جهان جنت بر جانورانآرزوی دل و ناز تن و کام جانی
24. ۲۴دست تو ابری کش سیل همه دیناریتیغ تو بحری کش موج همه مرجانی
25. ۲۵هر چه داود بپیوست بدین بگشائیهرچه قارون بتنیده است بدین بنشانی
26. ۲۶بروان اندر بایسته تر از توحیدیبزبان اندر شایسته تر از ایمانی
27. ۲۷آفرین از تو گرامی شده و خواسته خواریافته فضل گرانی ز تو مال ارزانی
28. ۲۸زین همه خلق همی گوید نادیده تراکه جز او را بجهان در نسزد سلطانی
29. ۲۹آسمان تنبل و دستان نکند بر تو روابگه کوشش بی تنبل و بی دستانی
30. ۳۰بیکی جنگ همه نعمت خصمان ستدیآنکه مانده بیکی جنگ دگر بستانی
31. ۳۱آنکه گردون را یکساعت فرمان نبردنکند روزی در امر تو نافرمانی
32. ۳۲آن کجا گوی ببرد از همه خوبان بهترپشت پیش تو گه بار کند چو کانی
33. ۳۳هرگز از مهمان خالی نبود مجلس توبکند گنج تو از مال تهی مهمانی
34. ۳۴تیرباران کنی از بازو بر خیل عدوبر ولی زان کف و بازوی درم بارانی
35. ۳۵راحت روح پدید آرد دیدار تو شاهزهر بر یاد تو گردد چو می ریحانی
36. ۳۶چه گنه کردم گوئی که خداوند جهاننه همی دارد دیدار توام ارزانی
37. ۳۷ملکا نقرسم از خدمت تو باز گرفتنقرسی جود تو کرده است مرا خود دانی