1. ۱سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست
2. ۲سپاه برف رمید و سپاه لاله رسیدخروش زاغ نشست و خروش فاخته خاست
3. ۳به هر کجا نگری پیش چشم تو گهر استبه هر کجا گذری زیر پای تو دیباست
4. ۴سما شبانگه گویی که پر شکوفه زمی‌ستزمین سحرگه گویی که پر ستاره سماست
5. ۵اگر نسیم صبا بشنوی ندانی کاننسیم عنبر ساراست یا نسیم صباست
6. ۶ز لاله‌های دگرگونه باغ چون مینوستز سبزه‌های دگرگونه راغ چون میناست
7. ۷هزار گونه نگار است هرکجا وادی‌ستهراز گونه بهار است هرکجا صحراست
8. ۸کسی که یافت کنون بوستانْ بهشت نجستکسی که دید کنون گلسِتان سپهر نخواست
9. ۹شکفته لاله به کردار آتش است ز دورکه دود او ناپیدا و نور او پیداست
10. ۱۰شمال روی زمین را همه به مشک اندودسحاب روی چمن را همه به دُر آراست
11. ۱۱هزار گویی از یار خویش مهجور استکه همچو عاشق مهجور با هزار نواست
12. ۱۲سپید روز چو بخت موافقانْش فزودشب سیاه چو بخت مخالفانْش بکاست
13. ۱۳یمین دولت شاه جهان ابوالیسر آنکه بر یمین و یسارش همیشه علم و سخاست
14. ۱۴نه دولت است و چو دولت ستوده و زیباستنه ایزد است و چو ایزد بزرگ و بی‌همتاست
15. ۱۵ز مار بهر عدو زهر و بهر او مهره استز نار سهم عدو دود و سهم میر ضیاست
16. ۱۶فریشته‌سِیَر است و فریشته‌هنر استفریشته‌نظر است و فریشته‌سیماست
17. ۱۷چون او جواد کجا و چون او سوار کدامچون او کریم کجا و چون او رحیم کجاست
18. ۱۸مظفری را آهنگ سال و ماه به دوستاگر سزا را آهنگ سال و مه به سزاست
19. ۱۹روان او ز هزیمت به روز رزم بری‌ستزبان او ز توانی به روز بزم جداست
20. ۲۰هرگْز وعده به فردا نکرد بخشش رامگر نداند کامروز را ز پی فرداست
21. ۲۱ثبات خلق به دریا و کوه باشد و اوبه حلم چون کوه است و به جود چون دریاست
22. ۲۲اگر به مردی و رادیش بر گوا خواهیبر آنْش تیغ نشان و بر اینْش دست گواست
23. ۲۳ایا به راست سنان کرده پشت دشمن کژایا به کژ کان کرده کار ملکت راست
24. ۲۴جهانیان به تو خواهند نیکی از یزدانمگر که نام تو بر خلق مستجاب دعاست
25. ۲۵به روز بخشش کفّ تو آفتاب سخابه روز کوشش تیغ تو اژدهای بلاست
26. ۲۶چراغ رادی از کفّ راد تو افروختدرخت مردی از تیغ تو پیراست
27. ۲۷چنان که کام زمانه رواست بر همه کسهمیشه کام و هوای تو بر زمانه رواست
28. ۲۸کجاست ناموران در جهان چنان که توییکه راست نیکویی اندر جهان چنان که تراست
29. ۲۹گریختن نتواند عدو ز نیزهٔ تومگر عدو قَدَر و نوک نیزهٔ تو قضاست
30. ۳۰همیشه تا ز پس هر امید بهی‌ستهمیشه تا ز پس هر عذا امید وفاست
31. ۳۱مخالفان ترا بر بهی نوید بدی استموافقان ترا بر جفا امید وفاست