1. ۱نگار من به لطیفی بسان پاک هواستمرا بدو چو خرد را بجان پاک هواست
2. ۲اگر چو ابر شد از اشگ چشم من نشگفتکه چون هوا شدم از عشق و جای ابر هواست
3. ۳بدر و زر دیبا آراستم دو چشم دوزخکساد گشتم بر دوست گرچه هر دو رواست
4. ۴اگر کساد شدم من بنزد او شایدورا بنزد دل و جان من رواست رواست
5. ۵میان شکر و بادام آن نو آئین بتدلم همیشه گرو کان و جان همیشه نواست
6. ۶مرا بخلوت بر روی آن بهشتی رویسرشگ دیده شرابست و زار ناله نواست
7. ۷سرشگ دیده بعشقش مرا بس است گوااگر چه هیچکس از کس گواه عشق نخواست
8. ۸گوا چه باید در عشق آن نگار مراکه روی خوبش بر هستی خدای گواست
9. ۹اگرچه سنبل مشگینش سایبان گل استوگرچه گوهر سرخش نقابدار لقاست
10. ۱۰چراش چندین کشی چراش چندین نازبروی نیکو چندین بزرگوار چراست
11. ۱۱نه آفتاب سما و نه پادشاه زمیستنه ایزد است بحق و نه سید رؤساست
12. ۱۲عماد دین پیمبر عمید ملک خدایکه چون روان پیمبر تنش ز عیب صفاست
13. ۱۳مکان نصرت و ارکان سعد بونصر آنکه کان دانش و دینست و گنج جود و وفاست
14. ۱۴دلش ز جور نگیرد بهیچوقت ملالز بهر آنکه تن و جان او ز فضل ملاست
15. ۱۵همیشه باد بلا جوی بد سگالش لالکجا بلا و بدی را جواب او همه لاست
16. ۱۶بجای همت والای او سما چو زمیستز فر مجلس میمون او زمین چو سماست
17. ۱۷اگرچه هرگز مر سنگرا نما نبودزنم ابر کف راد او امید نماست
18. ۱۸چون او بتخت مهی بر بخرمی بنشستز جان دشمن او دود داغ و درد بخاست
19. ۱۹بخلق عالم یکسر سخای او برسیدضمان رزق بنی آدم است این نه سخاست
20. ۲۰بود دلیل فنا با سنان میان سلاحچنانکه با قدح اندر قباد لیل لقاست
21. ۲۱چو آفتاب بگسترد نام در همه جایکه آفتاب نوالست و آفتاب لقاست
22. ۲۲نصیب ناصح او ز آسمان همی طربستچو قسم حاسد او در جهان همیشه عناست
23. ۲۳برون ز مدحت او قول خلق بهتانستجدا ز خدمت او کار روزگار هباست
24. ۲۴دل ملوک ز لفظ لطیف او شکفددل ملوک گل و لفظ او نسیم صباست
25. ۲۵روان ملک بمردی و مردمی پرورددل زمانه برادی و راستی آراست
26. ۲۶کدام راست که با کین او نگردد کژکدام کژ که با مهر او نگردد راست
27. ۲۷بنان و تیغش دائم برای نیک و بد استسنان و کلکش دائم دلیل خوف و رجاست
28. ۲۸چنو کریم نبود و نه نیز خواهد بودخلاف باشد گفتن چنین کریم کجاست
29. ۲۹مطیع اوست اجل چون امل مطیع اجلاسیر اوست قضا چون قدر اسیر قضاست
30. ۳۰امید و بیم جهانش بزیر تیغ و قلمنیاز و ناز زمانش بزیر خشم و رضاست
31. ۳۱بدیع دهر بدانش غریب عصر بجودبدست راد دلیل سلامت غرباست
32. ۳۲بکامگاری ماننده سلیمانستیکی سخاش دو صد باره به ز ملک سباست
33. ۳۳از آنکه دارد با کردگار یکتا دلز بهر خدمت او قامت ملوک دوتاست
34. ۳۴سؤال سائل در گوش او بمشغولیدرست گوئی آواز زیر و بانگ دوتاست
35. ۳۵همیشه سائل خواهنده را نواز کفشهمیشه سائل پرسنده را دلش بنواست
36. ۳۶بپای فضل رونده بدست علم درازبچشم فکرت بینا بگوش دل شنواست
37. ۳۷مجوی خدمت آنکس کجا سزا نبودهمیشه خدمت او کن بجان و دل که سزاست
38. ۳۸همیشه خادم او را دو فایده زد و جایز روزگار مکا فاز کردگار جزاست
39. ۳۹بسان در بهائی بود همه سخنشولیک یک سخنش را هزار در بهاست
40. ۴۰کجا تهدد او شد همه بلا و بدیستکجا تفضل او شد همه بهی و بهاست
41. ۴۱کسی که کینش بفزود و دشمنیش نمودنشاط خویش نهان کرد و عمر خویش بکاست
42. ۴۲مدام راحت و خنده است کار و بار ولیشهمیشه پیشه خصمان او بلا و عناست
43. ۴۳هزار علم فلاطونش در یکی سخن استهزار گنج فریدونش یک زکوة و عطاست
44. ۴۴که بحر گوئی چون دست اوست هست صوابکه هست گوئی دستش بسان بحر خطاست
45. ۴۵بطبع تیر عدو زی عدوش باز شودعدوش گوئی کوه آمده است و تیر صداست
46. ۴۶چنانکه بر در بهرام گور بر در اوبعرضه کردن بر خلق خورد و بر دنداست
47. ۴۷ولیش گرچه بود دیو جاودان باقیستعدوش گرچه بود خضر زود اسیر فناست
48. ۴۸کشیده باد بر آتش بروی خصم و عدوشکه رأی او همه ساله عدوی روی و ریاست؟
49. ۴۹همیشه تا بود از خاک و آب رسته گیاهبقاش بادا چندان که خاک و آب و گیاست
50. ۵۰عدوش جفت عنا باد و یار یار نشاطهمیشه تا بجهان اندرون نشاط و عناست