1. ۱طبل قیامت بکوفت آن ملک نفخ صورکاتب منشور ماست مالک یوم النّشور
2. ۲سر ز لحد برزدیم خیمه به محشر زدیمبی خدا اندر لحد چند نباشم صبور
3. ۳از سر شوق و نشاط پای نهم بر صراطتا ز دم ِ گرمِ ما گرم شود آن نشور
4. ۴ای که ندادی تو مال در طلبِ آن جمالما به تو بگذاشتیم دیدن دیدارِ حور
5. ۵مست خداییم ما‌، کِی به خود آییم ماساقی ما چون خداست باده شراب طهور
6. ۶نور خدا در نظرگاه تجلّی حقبا تو کند آنچه کرد با حجر کوه طور
7. ۷وقت تجلّی از او دیدهٔ بینا مجویاو چو نماید جمال‌، چشمِ تورا زوست نور
8. ۸هرکه به نزدیکِ اوست دولتِ جاوید یافترویِ سعادت ندید آنکه از او ماند دور
9. ۹مژدهٔ وصل خدا گر به لحد بشنویمزنده شود جان و تن پیشتر از نفخِ صور
10. ۱۰حور چو آرا کنند رو به سوی ما کنندچشم نگه دار از آن‌، دوست بود بس غیور
11. ۱۱مست تو قصر بهشت کرده به زیر و زبرچون نکند زانکه نیست هستیِ او بی قصور
12. ۱۲گرچه تو قصر بهشت کرده‌ای عنبر سرشتاز جگر سوخته‌، می‌برم آنجا بخور
13. ۱۳می‌کند او بهرِ دوست هر نفسی ماتمیمحیی ماتم‌زده کی کند ای دوست شور