1. ۱صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش بادور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد
2. ۲آن که یک جرعه مِی از دست توانَد دادندست با شاهدِ مقصود در آغوشش باد
3. ۳پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفتآفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشَش باد
4. ۴شاهِ تُرکان، سخنِ مدعیان می‌شِنَوَدشرمی از مَظلَمِهٔ خونِ سیاوشش باد
5. ۵گر چه از کِبر، سخن با منِ درویش نگفتجان فدایِ شِکَرین‌پستهٔ خاموشش باد
6. ۶چشمم از آینه‌دارانِ خط و خالش گشتلبم از بوسه‌رُبایانِ بَر و دوشش باد
7. ۷نرگسِ مست نوازش‌کُنِ مردم‌دارَشخونِ عاشق به قدح گر بِخورد نوشش باد
8. ۸به غلامیِ تو مشهورِ جهان شد حافظحلقهٔ بندگیِ زلفِ تو در گوشش باد