1. ۱فروزان چهره چون شمع آمدی، دلها تسلّی شدشب روشن سوادان از خطت صبح تجلّی شد
2. ۲شنیدی شکوهام، از شرم طاقت آب گردیدمبه حرفم گوش دادی، بر زبانم لفظ، معنی شد
3. ۳به سویم گرم دیدی، شبنم آسا از میان رفتمبه وصلم وعده دادی، خاطر از دوری تسلی شد
4. ۴صبا می کرد ازگلشن به مرغان قفس نقلیدماغ آشفتگان را عطر گیسویت تمنّی شد
5. ۵نمودی حسن روزافزون، بهشت نقد را دیدمبه فرقم سایهٔ رحمت فکندی، رشک طوبی شد
6. ۶دل دیوانه میزد با خیال نرگست نقشیز شوخیهای مژگان تو، داغ چشم لیلی شد
7. ۷حزین کنج قفس بیهوده می باشد پرافشانیبه گیتی مایهٔ آسایشم کوتاه بالی شد