1. ۱بر هر زمین که جلوه کنی آسمان کنیمی زیبدت که ناز به کون و مکان کنی
2. ۲این لطف جلوه ای که ز سرو تو دیده امبر خاک اگر گذر فکنی پرنیان کنی
3. ۳هر جا گشایی از پی دل زلف پرشکنمرغان سدره را همه بی آشیان کنی
4. ۴مشکین شود غزال نگاهت به یک نظرای کاش جیب بخت مرا سرمه دان کنی
5. ۵ای عندلیب با تو مرا حقّ صحبت استخواهم که خاک تربت ما گل فشان کنی
6. ۶دزدد به کام خویش زبان، شمع انجمنهر جا که شرح قصّهٔ سوز نهان کنی
7. ۷گردد طراز دامن دشت جنون حزینخونابه ای که از رگ مژگان روان کنی