1. ۱به ناکامی گذشت، ای شاخ گل، دور از تو ایامیکسی را چون برآید کام دل از چون تو خودکامی؟
2. ۲درین مدت که آهم نامه بود و اشک من قاصدنه یاد از نامه ام کردی و نه شادم به پیغامی
3. ۳اگر عیبم به رسوایی کنی، داربم معذورتپی دل، هرگز ای نامهربان، ننهاده ای گامی
4. ۴توان افروخت شمع کشته از هر تار موی مندرین محفل که دارد دعوی عشق تو، هر خامی
5. ۵ز نعمتهای الوان محبت، لذتی دارمکباب من نمک سود است، از اشک جگر فامی
6. ۶چو خورشید از دل پر خون خود رطل گران دارمبه دوران ها مگر یابی، چو من خون دل آشامی
7. ۷فراموشی حدی دارد، تغافل مدتی دارددعاگوی توام، دل را تسلی کن به پیغامی
8. ۸به نارعنایی شمشاد، کمتر در جهان دیدمکنون در سایهٔ سرو تو پیداکرده اندامی
9. ۹ندارد جای داغی دفتر دل، تا قلم گنجدبِحَمْدِ اللّه، کتاب عشق را، دادیم انجامی
10. ۱۰بهشتی روی من دارد به سویم گوشهٔ چشمیز نعمتهای جنت قسمتم گردیده، بادامی
11. ۱۱مرا بخت سیه، سرگشته دارد ور نه در کویشسفیدی می کند در انتظارم، دیدهٔ دامی
12. ۱۲در آن عالم که عشق او مرا دارد، نمی باشدبیاض گردن صبحی، سواد طرّه ی شامی
13. ۱۳درین قحط الرجال، آوازه دارد خاک خاموشانبه جز سنگ مزار، امروز نبود صاحب نامی
14. ۱۴حزین از درد تاکی می توان گرداند بالین را؟مگر بر بستر خواب عدم، گیریم آرامی