1. ۱فراغتیست مرا از جهان و هرچه در اوستچه باک دارم از اندیشه‌های دشمن و دوست
2. ۲مرا اگر چو سخن خلق در دهان گیرندغریب نیست صدف دایماً پر از لولوست
3. ۳کسی که از بد و نیک زمانه دست بشستمعینست که فارغ ز مادح و بدگوست
4. ۴چو پاک دامنی آفتاب مشهورستچه باک اگر شب تاریک در مقابل اوست
5. ۵به رسم تضمین این بیت دلکش آوردمز شعر شیخ که جانم به طبع دارد دوست
6. ۶«ز دست دشمنم ای دوستان شکایت نیستشکایتم همه از دوستان دشمن خوست»
7. ۷نسیم گلشن طبعم حسودِ تر دامنشنیده است که چون باد خلد عنبربوست
8. ۸بسان غنچه که بر وی وزد صبا هر دماز آن معاینه بر خویشتن بدرّد پوست
9. ۹جهان خوشست چو سرو از چمن مرو بیرونکه جای مردم روشن روان کنون لب جوست