1. ۱مرغ جان من دلخسته هوا می‌گیردبوی زلف تو هم از باد صبا می‌گیرد
2. ۲ماه و خورشید جهان را به یقین می‌دانمکز رخ روشن تو نور و ضیا می‌گیرد
3. ۳طوبی و نارون اندر چمن باغ بهشتاز قد و قامت تو نشو و نما می‌گیرد
4. ۴ای طبیب دل پُر درد نگویی با منکز من خسته ملال تو چرا می‌گیرد
5. ۵آه من گر همه آتش شود ای جان جهانآب حیوان منی در تو کجا می‌گیرد
6. ۶بازِ مهر من مهجور، کبوتر بچه‌ایدر هوای شب وصلت به بلا می‌گیرد
7. ۷گفته بودم ز جفایت بنهم سر به جهاندامن مهر تو ای دوست وفا می‌گیرد