1. ۱در فراق رخ یارم رگ جان می‌سوزدبی تکلّف ز غمش جمله جهان می‌سوزد
2. ۲خواستم شرح غم عشق تو دادن لیکنزآتش دل نتوانم که زبان می‌سوزد
3. ۳همچو گل خنده زنی صبحدمی بر حالممن چو شمعم همه شب رشتهٔ جان می‌سوزد
4. ۴پیش شمع رخ خوب تو چنان پروانهبی تکلّف به سر مهر روان می‌سوزد
5. ۵کم ز پروانه توان بود که در شمع رختجان شیرین دهد و بلکه روان می‌سوزد
6. ۶گر نهان سوز دلی هست بتا در پی تونظری بر دل آن کن که عیان می‌سوزد
7. ۷گر بسوزد دل تو بر من مسکین چه عجبکه جهان در غم عشق تو نهان می‌سوزد