1. ۱ای خوش آن دم که مرا جان بر جانانه رسدمرغ روحم ز قفس بر در کاشانه رسد
2. ۲آشنایان غمت تشنه بر آب وصلندجرعه‌ای ده که مبادا که به بیگانه رسد
3. ۳دل بیچاره به بحر غم تو غوّاص استمگرش دست ز بخت تو به دردانه رسد
4. ۴در غم عشق تو زارم مگدازم در غمبیش از آن بیش مگیرش که به افسانه رسد
5. ۵مشکل آنست که با شمع رخت جان بازمتا نگویی که ز من نور به پروانه رسد
6. ۶سخن آهسته بگو با من مسکین ترسمنکهت بوی دهان تو به میخانه رسد
7. ۷من براتی به لب لعل تو دارم به خطتتا توقّف نکنی باز که پروانه رسد
8. ۸زلف تو تاب گرفت و دل من شانهٔ اوستبو که یک تاره از این موی بدین شانه رسد
9. ۹خانه دل سر زلفین پریشان تو شدچون جهان را نبود حد که بدان خانه رسد