1. ۱امید بود که یار از سر وفا نرودبه جان خسته دلان بیش ازین جفا نرود
2. ۲اگرچه لعل لبت خون ما نهان می‌ریختز چشم مست تو باید که بر ملا نرود
3. ۳دلم برفت به یغمای آن دو چشم و دو زلفچو مست و کافر و بی دین بُوَد چرا نرود
4. ۴چنین که زلف تو بر روی چون مه آشفته‌ستنسیم مشک تتاری بگو کجا نرود
5. ۵گمان نبود دلم کاو وفا کند با منعزیز من نظر دوستان خطا نرود
6. ۶سلام من که رساند بدان نگار شبیچو در حریم وصالش بجز صبا نرود
7. ۷صبا زمین ادب را ببوس و خدمت کنبجز دعات بگو بر زبان ما نرود
8. ۸مریض عشق تو شد در جهان دلم بارییقین طبیب دل من که بی دوا نرود
9. ۹اگر به لطف نوازی دل حزین مراگدا ز درگه لطف تو پادشا نرود