1. ۱در باغ خرامید شبی آن بت مهوشبا غمزهٔ چون ناوک و ابروی کمانکش
2. ۲با قدّ چو سرو چمن و ساعد سیمینبا تیغ جفا دلبر و از می شده سرخَوش
3. ۳گفتا بزنم تیغ جفا بر تو و گفتمروزیش همین است ز تو جان بلاکش
4. ۴گفتا که صبوری ز رخم کن دو سه روزیگفتم که صبوری نتوان کرد بر آتش
5. ۵خون دل ما می‌رود ای دوست به راهتدامن تو ز خون من دلسوخته برکش
6. ۶شب خوش چه کنی ای بت مهروی خدا رابازآ که نبوده‌ست مرا با تو شبی خَوش
7. ۷در کیش مرا نیست که قربان شوم او رابا آنکه زند تیر جفاهاش ز ترکش
8. ۸با آنکه جفا می‌کند او با دل تنگمدانم نکند این دل بیچاره به ترکش
9. ۹گویند چه خواهی به جهان ای دل محزونخواهم شبکی وصل بتی مهرخ مهوش