1. ۱سکندر به سوی ارسطو نوشتکه ای فرخ استاد نیکو سرشت
2. ۲دلم تخته کلک تعلیم توستسرم خاک میدان تعظیم توست
3. ۳منم بی تو ای گنج سور و سرورز سر چشمه حکمت افتاده دور
4. ۴ازان چشمه ام رشح آبی فرستسؤالی که دارم جوابی فرست
5. ۵خطی چند بفرست خاطرپسندکه باشد به هر خطه ام سودمند
6. ۶بود هر خطش چو صدف های درز اندرزهای حکیمانه پر
7. ۷ارسطو چو خواند از وی آن نامه رابدین نکته بر نامه زد خامه را
8. ۸که ای نقد دل گنج یونان تو راحکیمان یونان زبونان تو را
9. ۹ز انعام توست این سخن سازیمچه لایق به تو مدح پردازیم
10. ۱۰ز پندم به آب حیا نامه شویولیکن بگویم چو گفتی بگوی
11. ۱۱جهان کهنه زالیست زیرک فریببه زرق و دغا خویش را داده زیب
12. ۱۲نداند کس از صلح او جنگ اوبه نیرنگ سازیست آهنگ او
13. ۱۳به غارت برد عاقبت هر چه دادبه باد اجل بر دهد هر چه زاد
14. ۱۴نشد خانه ای در حریمش به پایکه سیل حوادث نکندش ز جای
15. ۱۵بنایی برآورده در چل چلهنگونسار سازد به یک زلزله
16. ۱۶که را ساخت اقبال او تاجورکه ننهاد بر خاک ادبار سر
17. ۱۷که را کرد از تخت فرخنده بختکه ناورد رختش به تخته ز تخت
18. ۱۸به هر کس که در بند احسان شودچو طفلان ز داده پشیمان شود
19. ۱۹کند ریش جان صد آزاده راستاند به افزونی آن داده را
20. ۲۰دهد قطره جوید گهرهای نابفشاند به گل آب و گیرد گلاب
21. ۲۱رساند به جان بخردی را خللز نابخردان سازد او را بدل
22. ۲۲کند رخنه در سد اسکندریکند از گل آنگه مرمتگری
23. ۲۳نشاند به جای سمن خار راز افسونگر آرد عوض مار را
24. ۲۴در او یک سر موی تمییز نیستتفاوت کن چیز و ناچیز نیست
25. ۲۵چو دونان ازو جاه و دولت مخواهبه جاهش مکن جز به عبرت نگاه
26. ۲۶چو نبود ز تمییز بخششگریچه بخششگری و چه بخل آوری
27. ۲۷نیرزد به هیچ ار نه زآگاهی استعطاگر همه دولت شاهی است