1. ۱سکندر شهنشاه اقلیم رازبه اقلیم گیری چو شد سرفراز
2. ۲سپاهش ز خشکی برآورد گردز خشکی سوی تری آهنگ کرد
3. ۳چو کشتی لب خویش را خشک یافتزمام عزیمت سوی بحر تافت
4. ۴سپه را به ساحل که آرام دادبه تنهاروی پا به دریا نهاد
5. ۵قد گیر شد آب همچون زمیننشد خاطر از بیم غرقش غمین
6. ۶همی رفت بر آب بی ترس و باکبدانسان که پوینده بر روی خاک
7. ۷پس از آب شد کوه قافش مطافچو طفلان رسید از «الف بی » به «قاف »
8. ۸قوی پیکری دید بس باشکوهزده دست ها در کمرگاه کوه
9. ۹بدو گفت این کوه را نام چیستتو را نزد این کوه آرام چیست
10. ۱۰چه اندیشه در خاطر آورده ایکه دستش چنین در کمر کرده ای
11. ۱۱بگفتا که این را بود قاف نامزمین را کند لنگری صبح و شام
12. ۱۲ازان دست ها در کمر دارمشکه جنبیدن از جای نگذارمش
13. ۱۳به هر بقعه در عالم آب و گلازین کوه یک رگ بود متصل
14. ۱۴چو بر بقعه ای خشم گیرد خدایازان رگ بجنبانم آن را ز جای
15. ۱۵به یک لحظه زیر و زبر سازمشز بنیاد هستی براندازمش
16. ۱۶بدینسان سخن را چو شد فتح بابگشادند با هم زبان خطاب
17. ۱۷سؤالات مشکل در انداختندجوابات روشن بپرداختند
18. ۱۸به لطف مقالات و حسن سماعرساندند صحبت به حد وداع
19. ۱۹سکندر بدو گفت کای سرفرازکه باشد به رویت در فیض باز
20. ۲۰درین راه مپسندم از واپسانبه من زین در باز فیضی رسان
21. ۲۱بگو نکته ای چند داناپسندکه در دین و دنیا بود سودمند
22. ۲۲ازان پی به گنج معانی برمبه اصحاب خود ارمغانی برم
23. ۲۳بگفت ای سکندر درین کهنه کاخکه رخش امل راست میدان فراخ
24. ۲۴به چشم خرد ناظر وقت باشبه حسن عمل حاضر وقت باش
25. ۲۵چو شب در رسد یاد فردا مکنبه دل فکر بیهوده را جا مکن
26. ۲۶مخور غم که فردا چه پیش آیدمز ایام بر دل چه نیش آیدم
27. ۲۷ز خوان سپهرم چه روزی شودکز اسباب دولت فروزی شود
28. ۲۸چو زرین علم برکشدم صبحدمسپر بفکند شاه انجم حشم
29. ۲۹مگو چون رسد شب چه سان بگذردبه سود جهان یا زیان بگذرد
30. ۳۰خداوندگاری که شب می بردچو شب می برد روز می آورد
31. ۳۱شب و روز هر یک به تقدیر اوستگرفتار زنجیر تسخیر اوست
32. ۳۲چو خواهد چنان بگذراند شبتکه ناید ز خنده فراهم لبت
33. ۳۳وگر خواهد آنسان کند روز توکه از حد رود گریه و سوز تو
34. ۳۴بکن هر چه امروزت آید ز دستکه خواهد اجل دستت از کار بست
35. ۳۵بکار آنچه خواهی چه گندم چه جوکه امروز کشت است و فردا درو
36. ۳۶مقامات فردوس عنبر سرشتکه باشد نظرگاه اهل بهشت
37. ۳۷بود صورت فعل های جمیلبه سوی ریاض جنانشان دلیل
38. ۳۸به اسباب گیتی مکن خرمیکه بسیار او راست رو در کمی
39. ۳۹به شادی در او غنچه ای کم شکفتکه آخر به صد غصه در خون نخفت
40. ۴۰ز آهن دلی بگسل و موم باشپناه اسیران مظلوم باش
41. ۴۱به هر کس ره چرب و نرمی سپرمنه پای چون شمع ازین ره بدر
42. ۴۲چو سبزه لطیفی درشتی مکنچو گل نازکی خارپشتی مکن
43. ۴۳غضب را بر آتش زن از حلم آبمکن در بد و نیک گیتی شتاب
44. ۴۴منه پا به ره جز به تدبیر و رایکه افتد به رو قاصد تیزپای
45. ۴۵بسا کار کاول نماید صوابولیکن چو برداری از وی حجاب
46. ۴۶به لوح جبین از شکاف قلمز خط خطا بینی او را رقم