1. ۱چنین داد داننده داد سخنز مشکل گشای سپهر کهن
2. ۲که از وضع افلاک و سیر نجومز حال سکندر چنین زد رقوم
3. ۳که چون صبح اقبالش آید به شامبگردد تر و خشک گیتی تمام
4. ۴به جایی که مرگش مقدر بودزمین آهن و آسمان زر بود
5. ۵بود زیر پا آهنین بسترشبه بالای سر سایبان زرش
6. ۶سکندر چو آمد ز دریا برونسپه را سوی روم شد رهنمون
7. ۷همی رفت آورده پا در رکابچو عمر گرانمایه با صد شتاب
8. ۸همی راند شکر به هر کوه و دشتبه هر روز از کشوری می گذشت
9. ۹نبودی در آن جنبش کوه گاهبه جز خانه زینش آرامگاه
10. ۱۰یکی روز در گرمگاه تموزگرفته جهان خسرو نیمروز
11. ۱۱به دشتی رسید آتشین ریگ و خاکچو طشتی پر از اخگر تابناک
12. ۱۲هوایش چو آه ستمدیده گرمز بس گرمیش سنگ چون موم نرم
13. ۱۳به هر راهش از نعل های مذابنشان سم بادپایان پر آب
14. ۱۴سمندر اگر کردی آنجا گذرچو پروانه اش سوختی بال و پر
15. ۱۵چو تابه زمین آتش افشان در اوچو ماهی شده مار بریان در او
16. ۱۶اگر پر درم مشت بستی لئیمفرو ریختی همچو سیماب سیم
17. ۱۷سکندر در آن دشت پر تاب و تفهمی راند از پردلان بسته صف
18. ۱۸ز آسیب ره در خراش و خروشبه تن خونش از گرمی خور به جوش
19. ۱۹ز جوشش چو زد در تنش موج خونز راه دماغش شد از سر برون
20. ۲۰فرو ریختش بر سر زین زرز ماشوره عاج مرجان تر
21. ۲۱بسی کرد در دفع خون حیله سازولی خون نیستاد ازان حیله باز
22. ۲۲ز سیل اجل بر وی آمد شکستبر آن سیل رخنه نیارست بست
23. ۲۳بر او تنگ شد خانه پشت زینشد از خانه مایل به سوی زمین
24. ۲۴ز خاصان یکی سوی او رفت زودبه تدریجش آورد ازان زین فرود
25. ۲۵ز جوشن به پا مفرش انداختشز زرین سپر سایبان ساختش
26. ۲۶به بالای جوشن به زیر سپرزمانی فتاد از جهان بی خبر
27. ۲۷چو بگشاد ازان بی خودی چشم هوشبه گوشش فرو گفت پنهان سروش
28. ۲۸که اینست جایی که دانا حکیمدر آنجا ز مرگ خودت کرد بیم
29. ۲۹چو از مردن خویش آگاه شدبر او راه امید کوتاه شد
30. ۳۰دبیری طلب کرد روشن ضمیرکه بر لوح کافور ریزد عبیر
31. ۳۱نویسد کتابی سوی مادرشتسلی ده جان غم پرورش
32. ۳۲چو بهر نوشتن ورق کرد بازسر نامه را ساخت مشکین طراز
33. ۳۳به نام خداوند پست و بلندحکیم خرد بخش بخرد پسند
34. ۳۴ازو عقل را رو در آوارگیوزو عشق را چاره بیچارگی
35. ۳۵هراسندگان را بدو صد امیدشناسندگان را ازو صد نوید
36. ۳۶بسا شهریاران و شاهنشهانکه کردند تسخیر ملک جهان
37. ۳۷ز زین پای ننهاده بالای تختبه تاراج آفاتشان داده رخت
38. ۳۸یکی زان قبل بنده اسکندر استکه اکنون به گرداب مرگ اندر است
39. ۳۹سفر کرد گرد جهان سال هاز فتح و ظفر یافت اقبال ها
40. ۴۰چو آورد رو در ره تختگاهاجل زد بر او ره در اثنای راه
41. ۴۱دو صد تحفه شوق ازان ناتواننثار ره بانوی بانوان
42. ۴۲چراغ دل و دیده فیلقوسفروزنده کشور روم و روس
43. ۴۳نمی گویم او مهربان مادر استکه از مادری پایه اش برتر است
44. ۴۴ازو دیده ام کار خود را رواجو زو گشته ام صاحب تخت و تاج
45. ۴۵دریغا که رفتم به تاراج دهرز دیدار او هیچ نگرفته بهر
46. ۴۶دریغا که خفتم به دل داغ مرگنه از باغ او شاخ دیده نه برگ
47. ۴۷بسی بهر آسانیم رنج بردپی راحتم راه محنت سپرد
48. ۴۸ازین چشمه لیک آبرویی ندیدز خارم گل آرزویی نچید
49. ۴۹جهاندیده دهقان درختی نشاندبه پایش ز جوی جگر آب راند
50. ۵۰پس از سال ها داد چون میوه باربه آن میوه دهقان شد امیدوار
51. ۵۱ز ناگه برآمد یکی باد سختهم آن میوه بر باد شد هم درخت
52. ۵۲درخت نوم من که اسکندرمجهاندیده دهقان من مادرم
53. ۵۳اگر من فتادم ز پای از نخستقبای بقا هم بر او نیست چست
54. ۵۴چه از جنس حیوان چه نوع بشرکه زاد اندرین کهنه دیر دو در
55. ۵۵که آخر به صد نامرادی نمردازین ورطه کس جان به شادی نبرد
56. ۵۶چو از من برد قاصد نامه بربه آن مادر مهربان این خبر
57. ۵۷وز این غم بسوزد دل و جان اوشود خونفشان چشم گریان او
58. ۵۸همان به که حکمت شناسی کندنه چون سفلگان ناسپاسی کند
59. ۵۹قدم در طریق صبوری نهدجزع را به رخ داغ دوری نهد
60. ۶۰نکوشد چو خور در گریبان درینپوشد چو مه جامه نیلوفری
61. ۶۱اگر شعله دل کند اخگرشنبیند زمین فرش خاکسترش
62. ۶۲نه از پنجه گیسوی سنبل کندنه از ناخنان چشمه در گل کند
63. ۶۳ننالد ز رنج و نموید ز دردنمالد به خاک سیه روی زرد
64. ۶۴وگر بس نیاید به اندوه خویششود پست از اندوه چون کوه خویش
65. ۶۵بکش گو چو شاهان یکی خوان عامبخوان سوی آن مرد و زن را تمام
66. ۶۶طعامی بنه پیش هر یک چنانکه برباید از دست رغبت عنان
67. ۶۷وزآن پس بر آن جمع سوگند دهز سوگند بر دستشان بند نه
68. ۶۸که هر کس درین تنگنای سپنجز مرگ عزیزی کشیده ست رنج
69. ۶۹نیارد بدین طعمه ها دست آزکند چشم امید از اینها فراز
70. ۷۰اگر یک تن آرد سوی طعمه دستبه یک لقمه بر خوانش آرد شکست
71. ۷۱سزد گر خورد غم ز خوان فراقکه با طعمه خواران خوش است اتفاق
72. ۷۲وگر نی نشاید ز صاحب خردکه در مجلس جمع تنها خورد
73. ۷۳چرا غم خورد زیرک هوشیارچو ز آغاز می داند انجام کار
74. ۷۴سرانجام گیتی به خون خفتن استبه خواری به خاک اندرون خفتن است
75. ۷۵کسی را که انجام کار این بودپی دیگران از چه غمگین بود
76. ۷۶تفاوت ندارد درین کس ز کسجز این کاوفتد اندکی پیش و پس
77. ۷۷چو آخر درین مهد باید غنودازین چند روزه تفاوت چه سود
78. ۷۸گرانمایه عمرم که مستعجل استز میقات سی کرده رو در چل است
79. ۷۹گرفتم که از سی به سیصد رسدبه هر روز ملکی مجدد رسد
80. ۸۰چه حاصل ازان هم چو جاوید نیستز چنگ اجل رستن امید نیست
81. ۸۱نیم من جز آن مرغ شیرین نفسکه ملک جهان بود بر من قفس
82. ۸۲تنم در قفس بود با درد و داغولی دل به جان آرزومند باغ
83. ۸۳خوش آن کز قفس ره به باغم نمودجدا کرد نور چراغم ز دود
84. ۸۴رخ آوردم اینک به باغ و بهارنهادم به ره دیده انتظار
85. ۸۵بود کان ز من مانده در من رسدوز این تیره گلخن به گلشن رسد
86. ۸۶به یک جای گیریم با هم مقامبر این ختم شد نامه ام والسلام
87. ۸۷چو نامه ز مضمون به عنوان رسیدچو منشور عمرش به پایان رسید
88. ۸۸به عنوانش از خون دل رنگ دادز داغ جگر سوز مهرش نهاد
89. ۸۹ببوسید و مقصود را نام بردپی بردن آنجا به قاصد سپرد
90. ۹۰بیا ساقیا تا به می برده پیکنیم از میان قاصد و نامه طی
91. ۹۱ببندیم بار از مضیق خیالگشاییم در بارگاه وصال
92. ۹۲بیا مطربا کز صدای نفیرببندیم بر خامه صوت صریر
93. ۹۳زنیم آتش از آه هنگامه رابسوزیم هم خامه هم نامه را