1. ۱سکندر چو زد از وصیت نفسز عالم نصیبش همان بود و بس
2. ۲شد انفاس او با وصیت تمامبه ملک دگر تافت عزمش زمام
3. ۳برفت او و ما هم بخواهیم رفتچه بی غم چه با غم بخواهیم رفت
4. ۴درین کاخ دلکش نماند کسیرود عاقبت گرچه ماند بسی
5. ۵متاعی به از عمر جاوید نیستولی آن درین عالم امید نیست
6. ۶در او زیرکی عمر جاوید یافتکه زنده ازو امید تافت
7. ۷چو اسپهبدان بی سکندر شدندجدا زو چو تن های بی سر شدند
8. ۸فتادند در جیب جان کرده چاکچو تن های سر رفته در خون و خاک
9. ۹بکردند آنچه اهل ماتم کنندکه بدرود شاهان عالم کنند
10. ۱۰ز جامه کبودان زمین می نمودبه چشم کواکب چو چرخ کبود
11. ۱۱صدای نفیر از فلک برگذشتزهاب سرشک از سمک درگذشت
12. ۱۲ز بس خاست دود از دل یک به یکپر از دود گشت از سما تا سمک
13. ۱۳ز بس ظلمت و دود بر هم نشستدر صبح بر روی خورشید بست
14. ۱۴چو دیدند از آخر که از اشک و آهنیارند بر درد و غم بست راه
15. ۱۵ز آیین ماتم عنان تافتندبه تدبیر تجهیز بشتافتند
16. ۱۶ز مشک و گلابش بشستند تنز خز و کتان ساختندش کفن
17. ۱۷ز تابوت زر محملش ساختندز دیبای چین مفرش انداختند
18. ۱۸چو مهد زرش گشت آرام جایبزرگ سپه خاست گریان به پای
19. ۱۹به دانش حجاب از میان برگرفتبه دانا حکیمان سخن درگرفت
20. ۲۰که امروز روز زبان آوریستدرین قصه وقت سخن گستریست
21. ۲۱ز حکمت بسازید هنگامه ایکنید املیی موعظت نامه ای
22. ۲۲که غمدیدگان را تسلی دهدمثال مثوبت به عقبی دهد