1. ۱حکیم چهارم چو گفت آنچه گفتز باغ دل پنجم این گل شگفت
2. ۲که ای گلبن باغ شاهنشهیکه مانده ست دامانت از گل تهی
3. ۳اگر کرد گل سست پیوندییبه یاد ویت باد خرسندیی
4. ۴کسی را که شد میوه دل ز دستز فوت گلی شاخ عیشش شکست
5. ۵ز پند حکیمان شود صبر کیشنهد عقل راه تسلیش پیش
6. ۶تو را این تسلی ز یزدان رسیدبه کام تو این طعمه زان خوان رسید
7. ۷دلت روشن از نور الهام اوستتمتع کش از فیض انعام اوست
8. ۸حکیمان چو این نکته دریافتندز تسکین تو روی برتافتند
9. ۹ز مشرق چو طالع شود آفتابچه پرتو دهد مشعل خانه تاب
10. ۱۰روان سکندر ز تو شاد بادبه روح جنان روحش آباد باد
11. ۱۱به عز دو گیتیت بادا کفیلثنای جمیل و ثواب جزیل