1. ۱مشاطه این عروس طنازمشاطگی اینچنین کند ساز
2. ۲کان پی سپر سپاه اندوهدر سیل بلا ستاده چون کوه
3. ۳سرگشته چو گردباد در دشتبا باد به سان گرد می گشت
4. ۴چون ماند برون ز کوی لیلیجانی پر از آرزوی لیلی
5. ۵بودی دل و دیده تنگ و تاریکاز دوری او به مرگ نزدیک
6. ۶یک جا دو دمش نبود آرامهر لحظه سوی دگر زدی گام
7. ۷در وادی گرم ریگ پیمایدر آتش پر شرر زدی پای
8. ۸بر کوه فکند سایه چون میغمی داشت قرار بر سر تیغ
9. ۹گیرم که ز غم زبون توان بودبر آتش و تیغ چون توان بود
10. ۱۰هر جا که سیاهیی بدیدیچون اشک به سوی او دویدی
11. ۱۱لیلی گفتی و حال کردیوز لیلی ازو سئوال کردی
12. ۱۲گر یک دو سخن ز وی بگفتیخاک قدمش به دیده رفتی
13. ۱۳ور نی دامن کشیدی از ویپیوند سخن بریدی از وی
14. ۱۴حالش چو بر این گذشت یکچندبگسست ز عقل و هوش پیوند
15. ۱۵شوق آمد و صبر را زبون کردهمچون قلمش علم نگون کرد
16. ۱۶شد حیله گر و وسیله اندیشزد گام سوی وسیله خویش
17. ۱۷زاعیان قبیل جست یک تنچون جان ز فروغ عقل روشن
18. ۱۸گفت ای به توام امید یاریدارم به تو این امیدواری
19. ۱۹کز من به پدر بری سلامیوز پی برسانیش پیامی
20. ۲۰کای نخل من از تو سر کشیدهوز پرورشت به بر رسیده
21. ۲۱معجون گلم سرشته توستمضمون دلم نوشته توست
22. ۲۲باشد هنر تو هر چه دارممن خود به جز این هنر چه دارم
23. ۲۳پیراسته باغ عمرم از توتابنده چراغ عمرم از تو
24. ۲۴دیدم ز تو دمبدم نویدیدارم به تو این زمان امیدی
25. ۲۵کز تو رسدم نویدی دیگرآماده شود امیدی دیگر
26. ۲۶لیلی که مراد جان من اوستفیروزی جاودان من اوست
27. ۲۷در حجله عزتش نشاندندچون چشم بدم ز در براندند
28. ۲۸از فرقت او هلاکم امروزدلخسته و سینه چاکم امروز
29. ۲۹جز بر در او نبایدم جایگر جا ندهند وای من وای
30. ۳۰آخر طلب رضای من کندردم بنگر دوای من کن
31. ۳۱گو با پدرش که کین نورزدبا من که جهان بدین نیرزد
32. ۳۲طوقی ز برای من کند سازسازد به غلامیم سرافراز
33. ۳۳باشم به حریم احترامشداماد نه کمترین غلامش
34. ۳۴گفتی که تو را نسب بلند استوز نسبت او تو را گزند است
35. ۳۵من سوختم از نسب چه حاصلجز محنت روز و شب چه حاصل
36. ۳۶خواهم بد من شود ز تو نیکبا من دم مهر می زنی لیک
37. ۳۷جز کینه وریت نیست ظاهرمهر پدریت نیست آخر
38. ۳۸ارحم ترحم شنیده باشیخاصیت رحم دیده باشی
39. ۳۹رحمی بنما که مردم اینکجان از ستمت سپردم اینک
40. ۴۰قصدم نه ازین هوای نفس استاینجا که منم چه جای نفس است
41. ۴۱کان ادب است خاک پاکمزآلایش طبع پاک پاکم
42. ۴۲لیلی که به غم فروخت جانمآنیست در او که سوخت جانم
43. ۴۳آن را ز کسی دگر نیابمزانست کزو نظر نتابم
44. ۴۴ور نه چه کرا کند که مردیاز دغدغه های جمع فردی
45. ۴۵از بهر زنی نه سر نه انجامدر مرحله طلب نهد گام
46. ۴۶بس باشدم اینقدر که گاهیاز دور کنم در او نگاهی
47. ۴۷او صدر سریر ناز باشدآزاده و سرفراز باشد
48. ۴۸من خاک صف نعال باشمافتاده و پایمال باشم
49. ۴۹آن یار تمام بی کم و کاستگریان ز حضور قیس برخاست
50. ۵۰زان ملتمسی که از پدر کرداشراف قبیله را خبر کرد
51. ۵۱با یکدگر اتفاق کردندسوگند بر اتفاق خوردند
52. ۵۲سوی پدرش قدم نهادندوان دفتر غم ز هم گشادند
53. ۵۳با او سخنان قیس گفتندهر مهره که سفته بود سفتند
54. ۵۴دانست پدر که حال او چیستبر روی نهاد دست و بگریست
55. ۵۵کش کارد به استخوان رسیده ستوز محنت دل به جان رسیده ست
56. ۵۶با این المش چه سان پسندمآن به که کنون میان ببندم
57. ۵۷در چاره کار او خروشمچندان که توان بود بکوشم
58. ۵۸در کف نهمش زمام مقصودمستی دهمش ز جام مقصود
59. ۵۹محمل پی رهروی بیاراستوز اهل قبیله همرهی خواست
60. ۶۰پیران به تضرع شفیعیخردان به تواضع مطیعی
61. ۶۱راندند ز آب دیده سیلیتا وادی خیمه گاه لیلی
62. ۶۲آمد پدرش چنانکه دانیوافکند بساط میهمانی
63. ۶۳خدام ز هر طرف رسیدندخوان ها پی نزلشان کشیدند
64. ۶۴چون خوان ز میانه برگرفتندافسون و فسانه در گرفتند
65. ۶۵هر کس سخنی دگر درانداختپرده ز ضمیر خود برانداخت
66. ۶۶از هر جانب جنیبه راندندتقریب سخن به آن رساندند
67. ۶۷کز مقصد خویشتن حکایتگویند به پرده کنایت
68. ۶۸گفتند در این سراچه پستبالا نرود صدا ز یک دست
69. ۶۹تا دست دگر نسازیش یارنبود به صدا دهی سزاوار
70. ۷۰طاقی که تو را به هر رواق استدر هر دهنی به نام طاق است
71. ۷۱تا جفت نگرددش دو بازوخود گو که چه سان شود ترازو
72. ۷۲در طاق جمال ها نهفته ستآیینه آن جمال جفت است
73. ۷۳بگذر به نظاره بر چمن هاهر چند که گل خوش است تنها
74. ۷۴چون سبزه به سلک او درآیدپیش نظر تو خوشتر آید
75. ۷۵وانگاه به صد زبان ثناگویکردند به سوی میزبان روی
76. ۷۶کای دست تو بیخ ظلم کندهحی عرب از سخات زنده
77. ۷۷در پرده تو را خجسته ماهیستکز چشم دلت بدو نگاهیست
78. ۷۸پاکیزه چو گوهر نسفتهدوشیزه چو شاخ ناشکفته
79. ۷۹ماه است و ز مه دریغ باشدکین گونه به زیر میغ باشد
80. ۸۰بر ظلمتیان شب ببخشایوین میغ ز پیش ماه بگشای
81. ۸۱طاق است و بود عطیه مفتبا طا دگر گرش کنی جفت
82. ۸۲قیس هنریست اینک آن طاقچون بخت به بندگیت مشتاق
83. ۸۳در اصل و نسب یگانه دهردر فضل و ادب فسانه شهر
84. ۸۴مرحومش از این مراد مپسندداماد گذاشتیم و فرزند
85. ۸۵بپذیر به دولت غلامیشزین شهد رهان ز تلخکامیش
86. ۸۶آن یک حور است و این فرشتهاز جوهر قدسیان سرشته
87. ۸۷خوش نیست فرشته را که از حورچون دیو بود همیشه مهجور
88. ۸۸لایق به همند این دو گوهرمشتاق همند این دو اختر
89. ۸۹یک درج به است جای ایشانیک برج طربسرای ایشان
90. ۹۰آیین وفا و مهربانیگفتیم تو را دگر تو دانی