1. ۱فهرست نویس این جریدهبر خاتمت این رقم کشیده
2. ۲کان اعرابی حریف موزونچون شد فارغ ز دفن مجنون
3. ۳بر آهویی تک جمازه بنشستاحرام حریم یار او بست
4. ۴می‌شد دل و جان درد پروردتا پی به دیار لیلی آورد
5. ۵پرسان پرسان به خانه خانهمی‌گشت به قصد آن یگانه
6. ۶تا برد به سوی خیمه‌اش راهدیدش بیرون خیمه چون ماه
7. ۷نی ماه که مهر عالم افروزنی مهر که آتش جهانسوز
8. ۸مه حلیه و مشتری حمایلحوری شیَم و پری شمایل
9. ۹از دورش اگر چه دید و بشناختخود را به شناختن نینداخت
10. ۱۰پرسید که ای مه تمامیکامروز مقیم این مقامی
11. ۱۱لیلی که به رخ مه تمام استمأواش کجا و او کدام است
12. ۱۲گفتا منم آن و رو بگرداندمی‌راند ز دیده اشک و می‌خواند
13. ۱۳کین دل که به پهلوی چپش جاستاز وی نشنیده‌ام بجز راست
14. ۱۴هر لحظه کند حدیث با منکان خاک نشین چاک دامن
15. ۱۵کاوارهٔ توست در بیابانبهر تو به کوه و در شتابان
16. ۱۶از محنت فرقت تو مرده‌ستتنها و غریب جان سپرده‌ست
17. ۱۷ای وای ز بی نصیبی اووز بی کسی و غریبی او
18. ۱۸بگریست عرابی و فغان کردکای خاک تو ماه آسمان گرد
19. ۱۹والله که دل تو راست گفته‌ستوین گوهر راز راست سفته‌ست
20. ۲۰مجنون ز غم تو مرد مسکینوز هجر تو جان سپرد مسکین
21. ۲۱کرده‌ست غزالی اندر آغوشبر یاد تو شربت اجل نوش
22. ۲۲جز دام و ددش کسی به سر نهوز بی کسیش غمی بتر نه
23. ۲۳من مرده به سر رسیدم او راتنهاو غریب دیدم او را
24. ۲۴رفتم به دیارش از سر سوزبا اهل قبیله‌اش هم امروز
25. ۲۵جان خاک ره وفاش کردیمبردیم و به خاک جاش کردیم
26. ۲۶این گرد نشسته بر جبینمراه آوردیست زان زمینم
27. ۲۷لیلی چو شنید این خبر رابنهاد به جای پای سر را
28. ۲۸افتاد میان اشک بسیارچون عکس در آب جو نگونسار
29. ۲۹از عمر ملول و از بقا سیربی هوش و خرد فتاد تا دیر
30. ۳۰وان دم کامد به خویشتن بازاین تازه نشید کرد آغاز
31. ۳۱کافسوس که آرزوی جان رفتوآرام ز جان ناتوان رفت
32. ۳۲من قالب و قیس بود جانمبی جان به چه حیله زنده مانم
33. ۳۳زد کوس رحیل جانم اینکمن هم ز عقب روانم اینک
34. ۳۴بی او روزی که زار میرموز کار جهان کنار گیرم
35. ۳۵نزدیک ویم نهید بسترتا بر کف پای وی نهم سر
36. ۳۶بی دایه خود ز دل کشم وایصد بوسه زنم به خاک آن پای
37. ۳۷روزی که ز جسم ناتوانمبی پوست و مغز استخوانم
38. ۳۸چون نی گردد در آن نشیمناز ناوک غم هزار روزن
39. ۳۹هر روزن ازان شود دهانیوز درد برآورد فغانی
40. ۴۰با قیس رمیده راز گویدغم‌های گذشته باز گوید
41. ۴۱چون خیزد از استخوانم آوازاو نیز همین نوا کند ساز
42. ۴۲با هم باشیم بی غرامتوز گفت و شنید تا قیامت
43. ۴۳وان دم که نم حیات ریزندپژمرده تنان ز خاک خیزند
44. ۴۴آریم به دست یکدگر دستخیزیم به پای دست بر دست
45. ۴۵گردیم به هم در آن مواقفهر یک ز حریف خویش واقف
46. ۴۶هر جای که سرنوشت باشدگر دوزخ اگر بهشت باشد
47. ۴۷با یکدیگر مقام گیریموز هم به فراغ کام گیریم
48. ۴۸این گفت و به خیمه سایه انداختبیت الحزنی ز خانه برساخت
49. ۴۹تا بود درین جهان چنین بودبا محنت و درد همنشین بود
50. ۵۰آن کیست که در جهان چنین نیستوز فرقت دوستان حزین نیست
51. ۵۱یارب که برافتد از زمانهآیین فراق جاودانه