1. ۱هر چند چو بحر تلخکامیاین کام تو را بس است جامی
2. ۲کز موج معانی‌ات ز سینهافتاد به ساحل این سفینه
3. ۳فرخنده‌تر از سفینهٔ نوحآرام ِ دل و سکینهٔ روح
4. ۴از جودت طبع هر جوادیبر جودی جودش ایستادی
5. ۵نی نی که ز بحر جود ماندهبر خشک سفینه‌ای‌ست رانده
6. ۶با خشک‌لبی سفینه‌آسالب تر نکند به هفت دریا
7. ۷از لع همت آفتابی‌ستوز دفتر دولت انتخابی‌ست
8. ۸نوباوهٔ باغ زندگانیسرمایهٔ عیش جاودانی
9. ۹افسون فسون‌گران بابلافسانهٔ عاشقان بیدل
10. ۱۰خوش قصه‌ای از شکسته‌حالاننو نکته‌ای از زبان لالان
11. ۱۱مرهم‌نِهِ داغ دل‌فگار‌انتسکین‌ده‌ِ درد بی‌قرار‌ان
12. ۱۲مشاطهٔ حسن خوبرویاندلالهٔ طبع مهرجویان
13. ۱۳مرغی ز فضای گلشن رازاز گلبن شوق نغمه‌پرداز
14. ۱۴بر نغمهٔ او سماع جان‌هادر جنبش ازو همه روان‌ها
15. ۱۵بازار پری‌رخان ازو تیزآه دل عاشقان سحر‌خیز
16. ۱۶بینی ز لطیفه‌های کارشخاصیت موسم بهارش
17. ۱۷گل را به نشاط خنده آرداز دیدهٔ ابر اشک بارد
18. ۱۸سِحری‌ست نتیجهٔ سَحَرهابحری‌ست خزینهٔ گهرها
19. ۱۹شیرین شکری‌ست نو رسیدهاز نی‌شکر قلم چکیده
20. ۲۰زین قند‌ِ چکیده نیم‌قطرهوز شکر ناب صد قمطره
21. ۲۱کو مرغ شکر شکن نظامیکش دارم ازین شکر گرامی
22. ۲۲جلاب خورد ز رشح این جامشیرین سازد ازین شکر کام
23. ۲۳صد بحرش اگر ذخیره باشدآب در خانه تیره باشد
24. ۲۴با کوزه کهنه از زر نابتشنه ز سفال نو خورد آب
25. ۲۵کو خسرو تختگاه دلیآن لطف طبیعتش جبلی
26. ۲۶تا تحفه تخت و تاجم آردوز کشور خود خراجم آرد
27. ۲۷از گنج ضمیر نکته انگیزبر گفتهٔ من کند گهر ریز
28. ۲۸سبحان الله این چه سودا‌ستوز دایه طبعم این چه غوغا‌ست‌!
29. ۲۹من کیستم و ز من که گوید‌؟!زین نوع سخن‌، سخن که گوید
30. ۳۰رسمی‌ست که خلق قدر کالااز پایهٔ وی نهند بالا
31. ۳۱خر‌مهره‌فروش می‌زند بانگفیروزه دو صد عدد به یک دانگ
32. ۳۲فیروزه نهد سفال را نامتا میل کند طبیعت عام
33. ۳۳من نیز سفال‌ریزه‌ای چندکردم با هم به حیله پیوند
34. ۳۴گشتم به سفال خود خروشانبر قاعدهٔ گهر‌فروشان
35. ۳۵هر کس که خرد به قول شاباشپاداش جزای خیر باداش
36. ۳۶گرچه نه سخن بلندم افتداز هر سخن آن پسندم افتد
37. ۳۷میل زاغان به بچه خویشاز بچه طوطیان بود بیش
38. ۳۸شعری که ز خاطر خردمندزاید به مثل بود چو فرزند
39. ۳۹فرزند به صورت ار چه زشت استدر چشم پدر نکو سرشت است
40. ۴۰ای ساخته تیز خامه را نوکزان کرده عروس طبع را دوک
41. ۴۱می‌کن زان نوک خوشنویسیزان دوک ز مشک رشته ریسی
42. ۴۲می زن رقمی به لوح انصافدراعه عیب‌پوش می‌باف
43. ۴۳چون شعر نکو بود خط نیکباشد مدد نکوییش لیک
44. ۴۴گردد ز لباس خط ناخوبدر دیده عیب‌جویی معیوب
45. ۴۵گر می‌نشوی نکویی افزایکم زن پی عیبناکی‌ش رای
46. ۴۶بیهوده مسای خامهٔ خویشآلوده مساز نامهٔ خویش
47. ۴۷حرفی که به خط بد نویسیدر وی همه عیب خود نویسی
48. ۴۸گر عیب مرا کنی شماریمعیوبی خود بپوش باری
49. ۴۹در خوبی خط اگر نکوشیاز بهر خدا ز تیز هوشی
50. ۵۰حرفی که نهی به راستی نهکز هر هنری‌ست راستی به
51. ۵۱وان دم که نویسی‌اش سراسربا نسخهٔ راست کن برابر
52. ۵۲چون خود کردی فساد از آغازاصلاح به دیگران مینداز
53. ۵۳آب دهنت ز طبع بی‌باکچون افکندی بپوشش از خاک
54. ۵۴کوتاهی این بلند بنیاددر هشتصد و نه فتاد و هشتاد
55. ۵۵ورتو به شمار آن بری دستباشد سه هزار و هشتصد و شصت
56. ۵۶شد عرض ز طبع فکرت‌اندیشدر طول چهار مه کمابیش
57. ۵۷در یک دو سه ساعتی ز هر روزشد طبع بر این مراد فیروز
58. ۵۸گر ساعت‌ها فراهم آیندبر یک دو سه هفته کی فزایند‌؟
59. ۵۹هر چند که قدر این تهی‌دستزین نظم شکسته بسته بشکست
60. ۶۰زو حقه چرخ درج در بادز آوازه او زمانه پر باد
61. ۶۱پاکان به نیاز صبحگاهانآمرزشم از خدای خواهان