1. ۱بیا ای جگر گوشه فرزند منبنه گوش بر گوهر پند من
2. ۲صدف وار بنشین دمی لب خموشچو گوهر فشانم به من دار گوش
3. ۳شنو پند و دانش به آن یار کنچو دانستی آنگه به آن کار کن
4. ۴ز گوش ار نیفتد به دل نور هوشچه سوراخ موش و چه سوراخ گوش
5. ۵به دانش که با آن کنش یار نیستبه جز ناخردمند را کار نیست
6. ۶نیاید ز دل سرمه دانیت خوشچو نبود ازان دیده ات سرمه کش
7. ۷بزرگان که تعلیم دین کرده اندبه خردان وصیت چنین کرده اند
8. ۸که ای همچو خورشید روشن ضمیرچو صبح از صفا شیوه صدق گیر
9. ۹به هر کار دل با خدا راست دارکه از راستکاری شوی رستگار
10. ۱۰به طاعت چه حاصل که پشتت دوتاستچو روی دلت نیست با قبله راست
11. ۱۱همی باش روشندل و صاف رایبه انصاف با بندگان خدای
12. ۱۲به هر ناکس و کس درین کارگاهز خود می ده انصاف و از کس مخواه
13. ۱۳دم صبحگاهان چو گردان سپهربر آفاق مگشای جز چشم مهر
14. ۱۴ازان چرخ را برتری حاصل استکه هر ذره را مهر او شامل است
15. ۱۵چو باید بزرگیت پیرانه سربه چشم بزرگی به پیران نگر
16. ۱۶همی کن به پیران بی کس کسیکزین شیوه دانم به پیری رسی
17. ۱۷به تخصیص پیری که سرور بودبه پیری به هم پیر پرور بود
18. ۱۸به خردان به چشم حقارت مبینبسا خرد صدر بزرگی نشین
19. ۱۹بود قیمت گوهر از آب و رنگچه غم زانکه خرد است نسبت به سنگ
20. ۲۰به هر دشمنی کان برونی بودوگر دشمنیهاش خونی بود
21. ۲۱به حلم و مدارا چو کوه آی پیشز تیغ جفایش مکش فرق خویش
22. ۲۲به خصم درونی که آن نفس توستز تو بردباری نباشد درست
23. ۲۳در آزار او تیغ خونریز باشبه خونریزیش دمبدم تیز باش
24. ۲۴نصیحتگری بر دل دوستانبود چون دم صبح بر بوستان
25. ۲۵به باغ ار نباشد صبا بهره دهز دل غنچه را کی گشاید گره
26. ۲۶به درویش محتاج بخشش نمایفرو بسته کارش به بخشش گشای
27. ۲۷بود او چو لب تشنه کشت و تو میغچرا داری از کشت باران دریغ
28. ۲۸ز نادان که اسراردان سخننباشد بگردان عنان سخن
29. ۲۹چو گردد ازو خرمنت شعله خیزپی کشتن شعله روغن مریز
30. ۳۰تواضع کن آن را که دانشور استبه دانش ز تو قدر او برتر است
31. ۳۱بود دانش آب و زمین بلندز آب روان کی شود بهره مند
32. ۳۲کی افتد به کف مرد را در نابسر خود نبرده فرو زیر آب
33. ۳۳زبان سوده شد زین سخن خامه راورق شد سیه زین رقم نامه را
34. ۳۴چه خوش گفت دانا که در خانه کسچو باشد ز گوینده یک حرف بس
35. ۳۵همان به که در کوی دل ره کنیمزبان را بدین حرف کوته کنیم
36. ۳۶بیا ساقی و طرح نو درفکنگلین خشت از طارم خم بکن
37. ۳۷برآور به خلوتگه جست و جویبه آن خشت بر من در گفت و گوی
38. ۳۸بیا مطرب و عود را ساز دهز تار ویم بر زبان بند نه
39. ۳۹چو او پرده سازد شوم جمله گوشنشینم ز بیهوده گویی خموش