1. ۱آن را که به عشق گل سرشتندوین حرف به لوح دل نوشتند
2. ۲شسته نشود ز لوحش این حرفور عمر کند به شست و شو صرف
3. ۳هر لحظه کند به یاری آهنگدر دامن دلبری زند چنگ
4. ۴گر در همه جا به جان خریدارتا خود به کجا شود گرفتار
5. ۵قیس آن ز قیاس عقل بیروننامش به گمان خلق مجنون
6. ۶ناگشته هنوز اسیر لیلیمی داشت به هر جمیله میلی
7. ۷یک ناقه رهگذار بودشکارنده به هر دیار بودش
8. ۸مویش چو شفق به سرخرنگیزنجیره زده چو موی زنگی
9. ۹از گردن و موی او مثالیطالع شده در شفق هلالی
10. ۱۰بی ماندگی از روش فلک سانپیشش همه کوه و دشت یکسان
11. ۱۱سیلی گردی میان وادیبر قله کوه گردبای
12. ۱۲کردی پی راه بین هر جایآیینه گری به هر کف پای
13. ۱۳هر روز بر او سوار گشتیپوینده هر دیار گشتی
14. ۱۴آهنگ به هر قبیله کردیجویایی هر جمیله کردی
15. ۱۵روزی به همین طریقه می گشتناگه به یکی قبیله بگذشت
16. ۱۶می کرد به هر طرف نگاهیاز دور بدید جلوه گاهی
17. ۱۷خوبان چو ستاره حلقه بستهماهی به میانشان نشسته
18. ۱۸ماهی نه که روشن آفتابیدر هر دل ازو فتاده تابی
19. ۱۹شد جانبشان سلام گویانزان ماه نشان و نام جویان
20. ۲۰گفتند کریمه نام دارداصل و نسب از کرام دارد
21. ۲۱دستوری چون به سوی او رانددر ساحت او شتر بخواباند
22. ۲۲زانوی شتر ببست و بنشستبنهاد به زانوی ادب دست
23. ۲۳دزدیده به روی او نظر کرددر جان وی آن نظر اثر کرد
24. ۲۴خندان خندان شکر شکن شدبا او به کرشمه در سخن شد
25. ۲۵از لب به سخن شکر همی ریختلؤلؤ ز عقیق تر همی ریخت
26. ۲۶او هم به خوشی جواب می دادوز ساغر لب شراب می داد
27. ۲۷قیس از سخنش ز دست می شدناخورده شراب مست می شد
28. ۲۸از جام هم آن دو باده پیمایرفتند به یک دو جرعه از جای
29. ۲۹بودند بدین صفت زمانیکز دور پدید شد جوانی
30. ۳۰سروی ز ریاض زندگانیپوشیده لباس ارغوانی
31. ۳۱بر ناقه تیز گام راکبرخشنده رخی چو نجم ثاقب
32. ۳۲افتاد در آن گروه جوشیبرخاست ز جان شان خروشی
33. ۳۳بی خواست شدند پیش او بازبگشاده به خیر مقدم آواز
34. ۳۴در نغمه به ساقشان خلاخلچون در کف مطربان جلاجل
35. ۳۵آن شیوه چو دید قیس ازیشانبرخاست ز جای خود پریشان
36. ۳۶گرداند بر آن پریرخان پشتوآورد زمام ناقه در مشت
37. ۳۷آنان چو شتاب وی بدیدندفریادکنان ز پی دویدند
38. ۳۸کای قیس چنین شتاب منمایوز قاعده عتاب بازآی
39. ۳۹مپسند که بی رخت نشینیمبنشین که رخ تو سیر بینیم
40. ۴۰صحبت به مثل اگر زمانیستاز رابطه ازل نشانیست
41. ۴۱دامن ز وفا کشیدن نتوانسر رشته آن برید نتوان
42. ۴۲هر چند ز ره غبار رفتندصد نکته آبدار گفتند
43. ۴۳چون ز آتششان نداشت دودیآن گفت و شنو نداشت سودی
44. ۴۴بر ناقه خود نشست و زانانبرتافت عنان نشید خوانان
45. ۴۵کای دل کم یار بی وفا گیردر زاویه فراغ جاگیر
46. ۴۶آن کس که چو گل دو روی باشددر وی ز وفا چه بوی باشد
47. ۴۷زانان چه کنم که چون رسم منچون کوه کشند پا به دامن
48. ۴۸ور کم ز منی نماید اقبالباشند ترانه زن ز خلخال
49. ۴۹حاشا که اگر غبار گردمبا باد درین دیار گردم
50. ۵۰ور ابر گهر نثار باشمیک قطره بر این دیار پاشم
51. ۵۱زین گفت و شنود خامشی بهوز هیچکسان فرامشی به