1. ۱آن دم که باده کلفتم از سینه می بردخورشید رشک بر دل بی کینه می برد
2. ۲در هر بنا که عرض صفا می دهد رختهر خشت فیض یک حلب آیینه می برد
3. ۳دل را ز نرگسش سیهت یک نگه بس استپیمانه ای غبار غم از سینه می برد
4. ۴موج شراب مصقل آیینهٔ دل استکز سینه زنگ کلفت دیرینه می برد
5. ۵آیینه از مثال پری طلعتان نبردضعیفی که سینه از دل بی کینه می برد
6. ۶ترسم برد سرشک ز دل نقد صبر راطفل است و شوخ و راه به گنجینه می برد
7. ۷جویا کسی که عور شد از کسوت کمالخود را به زیر خرقهٔ پشمینه می برد