1. ۱چشم پوشیدن ز نیک و بد چراغ دیده استروشنی دل را ز نور دیده ها پوشیده است
2. ۲با که گردن سازگاری کرد تا با ما کندبر مراد دانه هرگز آسیا گردیده است؟
3. ۳سرو را دانی چرا آزاد می گویند خلقزانکه دامان تعلق زین چمن برچیده است
4. ۴گر قفس تنگست از بیرحمی صیاد نیستصید از ذوق گرفتاری بخود بالیده است
5. ۵گر بصحرا می رود، ور سر بدریا می کشدسیل راه برو بحر از اشک من پرسیده است
6. ۶جامه لایق بآن دستار عریانی بودبر سر هر کس که سودای جنون پیچیده است
7. ۷چشم خود را بایدش دادن بمردم عاریتهر که خود را لایق بالانشینی دیده است
8. ۸دیده ای دارم که ویران گشته از یکقطره اشکخانه چشمم تو گوئی از گل نم دیده است
9. ۹دیده بیدل چسان از زخم می ترسد کلیمچشم داغ من ز مرهم آنچنان ترسیده است