1. ۱گر فلک هر چه بما کرده عطا می گیردگوشه فقر و فنا را که ز ما می گیرد
2. ۲زان سعادت که بود لازم ویرانه فقرخویش را جغد برابر بهما می گیرد
3. ۳جذبه حرص بطبعی که برد پنجه فرواز گدا کاسه و از کور عصا می گیرد
4. ۴طرفه رسمی است که باشد ز همه واپس ترهر که در کوی تو پیش از همه جا می گیرد
5. ۵گل ببازار چمن خرده خود را همه روزبصبا می دهد و بوی ترا می گیرد
6. ۶چون سوی غنچه بیاد دهنت می نگرمنمک لعل لبت چشم مرا می گیرد
7. ۷در غم آباد جهان طبع شرارم هوس استکه دلش زود ازین آب و هوا می گیرد
8. ۸طره در غارت جان هر مژه در دزدی دلزین میان عاشق بیچاره کرا می گیرد
9. ۹بسکه آمیخته خاکستر دل با نفسماز دم گرم من آئینه جلا می گیرد
10. ۱۰تیغ نازش بستم جان نستاند ز کلیمزخم او جان زپیش روی نما می گیرد