1. ۱تو ز روی مهربانی بمیان مگر در آئیکه کنند صلح با هم شب ما و روشنائی
2. ۲دل خونچکان بزلف تو هنوز هست خندانکه شود ز دستباری کف شانه ها حنائی
3. ۳برهش قدم ز سر کن، بفکن کلاه نخوتکه بکام خویش سالک رسد از برهنه پائی
4. ۴ز طلب همان چو حرمان کندت شکسته خاطرکه شکستگی گدا را بود آلت گدائی
5. ۵پر تیر چون ندارم که ز مردمان گریزمچو هدف نهاده ام تن بزبان آشنائی
6. ۶بشکنجه حوادث درم کف بخیلمبکدام آشنائی بزنم در رهائی
7. ۷ز پی قبول عامه به ریا بکوش زاهدچه روی بشهر کوران بامید خودنمائی
8. ۸خم زلف یار دارد سبق قناعت ماکه شکست تا که باشد نخوریم مومیائی
9. ۹سر دیگ همت خود، فلک آنزمان گشایدکه گدا بکاسه دستش نرسد ز بینوائی
10. ۱۰تو که صد وسیله جوئی که کسی بدامت آیدز کلیم بی بهانه ز چه می کنی جدائی