1. ۱بس سفالین لب و خاکین رخ و سنگین جانمآتشین آب و گلین رطل کند درمانم
2. ۲دست بوسم که گلین رطل دهد یار مراگر دهد جام زرم دست بر او افشانم
3. ۳منم از گل به گلین رطل خورم گلگون میکو برم جام زر ایمه که نه نرگسدانم
4. ۴رطل دریا صفت آرید که جام زردشتگوش ماهی است بر او آتش دل ننشانم
5. ۵دوستانم همه انصاف دهند از پی منکه چه انصاف ده و جورکش دورانم
6. ۶گوش ماهی است نه خورد من و نه هم جام استبه گلین رطل دل از بند خرد برهانم
7. ۷من که دریاکش و سرمست چو دریا باشمگوش ماهی چه کنم جام صدف چه‌ستانم؟
8. ۸بوی خاکی که من از رطل گلین می‌شنومبردمد از بن هر موی گل و ریحانم
9. ۹همه ماهی تن و آورده به کف جام صدفمن نهنگم نه حریف صدف ایشانم
10. ۱۰ساقی است آهوی سیمین و از آن زرین گاوخون خرگوش کند آب‌خور مارانم
11. ۱۱گاو زر ده به کف سامری و در کف منآب خضری که در او آتش موسی دانم
12. ۱۲جز بدین رطل گلین هیچ عمارت نکنمچار دیوار گلین را که در او مهمانم
13. ۱۳آهنین جامم و پر آه و انین دارم جاننزیَم بی‌دمکی آب که هم حیوانم
14. ۱۴جوهری مغ شده و درج سفالین خم میوز نگین گهر و رطل گلین میزانم
15. ۱۵سیصد وشصت رگم زنده شود چون بدهدسیصد و شصت درم سنگ گهر وزّانم
16. ۱۶هر که گوهر به دهان داشت جگر تشنه نماندمن که گوهر بخورم تشنه جگر چون مانم
17. ۱۷ای عجب دل سبک و درد گرانتر شودمهرچه من رطل گران سنگ سبکتر رانم
18. ۱۸دوش با رطل گلین و می رنگین گفتمکز شما گشت غم‌آباد دل ویرانم
19. ۱۹ای می و رطل ندانم ز کدام آب و گلیدکاتش درد نشاندن به شما نتوانم
20. ۲۰رطل بگریست که من ز آب و گل پرویزممی بنالید که من خون دل خاقانم
21. ۲۱چون به می خون جهان در گل افسرده خورمچه عجب گر نتوان یافت به دل شادانم
22. ۲۲من که خاقانیم از خون دل تاجورانمی‌کنم قوت و ندانم چه عجب نادانم