1. ۱ترا که طره ی مشکین و خط زنگاریستچه غم ز چهره ی زرد و سرشک گلناریست
2. ۲فغان ز مردم چشمت که خون جانم ریختچه مردمیست که در عین مردم آزاریست
3. ۳از آن دو چشم توانای ناتوان عجبستکه خون خسته دلانش غذای بیماریست
4. ۴بیا که در غم هجر تو کار دیده ی منز شوق لعل روان بر قدت گهرباریست
5. ۵ندانم این نفس روح بخش جان پرورنسیم زلف تو یا بوی مشک تاتاریست
6. ۶شنیده ام که ز زر کارها چو زر گرددمرا چو زر نبود چاره ناله و زاریست
7. ۷به حضرتی که شهانرا مجال گفتن نیستچه جای زاری سرگشتگان بازاریست
8. ۸مده به دست سر زلف دوست خواجو دلکه کار سنبل هندوی او سیه کاریست
9. ۹چنین که طره ی او را شکسته می بینیبه زیر هر سر مویش هزار طرّاریست