1. ۱زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهدخط تو اهل عشق را سبق نیاز می دهد
2. ۲می کش و میزبان مرا، زین روشی که هر زمانچشم تو جان همی برد، لعل تو باز می دهد
3. ۳کشتن نقد از تو به تا دم نسیه از کسانکاب حیات نطق را عمر دراز می دهد
4. ۴کی محل سگ چو من لاف وفای آن شهیکز دل شیر و اژدها طعمه باز می دهد
5. ۵ناز که گویمش مکن، کی غم جان من خوردآنکه دمی هزار جان راتب ناز می دهد
6. ۶کشت شب سیه مرا، کرد فراق بسملمطرفه مؤذنی که او بانگ نماز می دهد
7. ۷چهره من همی کند مایه عشق نامهاگریه خون کش از دلم سبحه راز می دهد
8. ۸همچو گیاه خسرو است آنکه فسوس می کندگر پسر سبکتگین دل به ایاز می دهد