1. ۱زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبودو آزار دوستانت برین گونه خو نبود
2. ۲پیوسته عادت تو چنین بود در بدییا خود همیشه عادت خوبان نکو نبود
3. ۳آن کیست کو بدید در آن روی یک نظر؟وانگاه تا بزیست در آن آرزو نبود
4. ۴لاغر تن مرا ز خم زلف وارهانانگار کت به زلف یکی تار مو نبود
5. ۵دل را فسانه تو ز ره برد، ورنه هیچدیوانه مرا سر این گفتگو نبود
6. ۶آخر بر آب چشم منت نیز دل بسوختگیرم که خود مرا به درت آبرو نبود
7. ۷ای دل، سپاس دار که گر دوست جور کرداز بخت نامساعد من بود، از او نبود
8. ۸مشکم ز زلف غیر چه آوردی، ای صبا؟در کوی آن نگار مگر خاک کو نبود
9. ۹خسرو به دزد خو کن و با بی دلی بسازگر گویمت که دل به کجا رفت، گو «نبود»