1. ۱برآمد ز کوه ابر مازندرانچو مار شکنجی و ماز اندر آن
2. ۲بسان یکی زنگی حاملهشکم کرده هنگام زادن گران
3. ۳همی‌زاد این دختر بر سپیدپسر همچو فرتوت پنبه سران
4. ۴جز این ابر و جز مادر زال زرنزادند چونین پسر مادران
5. ۵همی‌آمدند از هوا خرد خردبه نور سپید اندر، آن دختران
6. ۶نشستند زاغان به بالینشانچنان دایگان سیه معجران
7. ۷تو گویی به باغ اندرون روز برفصف ناربون و صف عرعران
8. ۸بسی خواهرانند بر راه رزسیه موزگان و سمن چادران
9. ۹بپوشیده در زیر چادر همهستبرق ز بالای سر تا به ران
10. ۱۰ز زاغان بر نوژ گویی که هستکلاه سیه بر سر خواهران
11. ۱۱چنان کارگاه سمرقند گشتزمین از در بلخ تا خاوران
12. ۱۲در و بام و دیوار آن کارگاهچنان زنگیان کاغذگران
13. ۱۳مر این زنگیان را چه کار اوفتادکه کاغذ گرانند و کاغذ خوران
14. ۱۴نخوردند کاغذ ازین بیشترنه کاغذ فروشان، نه کاغذ خران
15. ۱۵شود کاغذ تازه و تر، خشکچو خورشید لختی بتابد بر آن
16. ۱۶ولیکن شود تری این فزونچو تابند بیش اندر آن نیران
17. ۱۷شده آبگیران فسرده ز یخچنان کوس رویین اسکندران
18. ۱۸چو سندان آهنگران گشته یخچو آهنگران ابر مازندران
19. ۱۹برآید به زیر آن تگرگ از هواچنان پتک پولاد آهنگران
20. ۲۰چه بهتر ز خرگاه و طارم کنونبه خرگاه و طارم درون آذران
21. ۲۱فرو برده مستان سر از بیهشیبرآورده آواز خنیاگران
22. ۲۲به جوش اندرون دیگ بهمنجنهبه گوش اندرون بهمن و قیصران
23. ۲۳سر بابزن در سر و ران مرغبن بابزن در کف دلبران
24. ۲۴کباب از تنوره در آویختهچو خونین ورقهای جوشنوران
25. ۲۵خداوند ما گشته مست و خرابگرفته دو بازوی او چاکران
26. ۲۶یکی نامداری که با نام ویشدستند بینام نام‌آوران
27. ۲۷به عمری چنان گوهر پاک اونیاید یکی گوهر از گوهران
28. ۲۸بداده‌ست داد از تن خویشتنچو نیکو دلان و نکو محضران
29. ۲۹کسی کو دهد از تن خویش دادنبایدش رفتن بر داوران
30. ۳۰مرا با ثناهای او نیست تابکرایی پیاده منم با خران
31. ۳۱ترا گویم ای سید مشرقینکه مردم مرانند و تو نامران
32. ۳۲در آمد ترا روز بهمنجنهبه فیروزی این روز را بگذران
33. ۳۳می زعفری خور ز دست بتیکه گویی قضیبی‌ست از خیزران
34. ۳۴می زعفرانی که چون خوردیشرود سوی دل راست چون زعفران
35. ۳۵نه با رنگ او بایدت رنگ گلنه با بوی او نرگس و ضیمران
36. ۳۶ز رامشگران رامشی کن طلبکه رامش بود نزد رامشگران
37. ۳۷بزی همچنین سالیان درازدنان و دمان و چمان و چران
38. ۳۸دو گوشت همیشه سوی گنجگاودو چشمت همیشه سوی دلبران