1. ۱ای نهاده بر میان فرق جان خویشتنجسم ما زنده به جان و جان تو زنده به تن
2. ۲هر زمان روح تو لَختی از بدن کمتر کندگویی اندر روح تو مضمر همی‌گردد بدن
3. ۳گر نیی کوکب، چرا پیدا نگردی جز به شب؟ور نیی عاشق، چرا گریی همی بر خویشتن؟
4. ۴کوکبی، آری، ولیکن آسمان تُست مومعاشقی، آری، ولیکن هست معشوقت لگن
5. ۵پیرهن در زیر تن پوشی و پوشد هر کسیپیرهن بر تن، تو تن پوشی همی بر پیرهن
6. ۶چون بمیری آتش اندر تو رسد زنده شویچون شوی بیمار، بهتر گردی از گردن زدن
7. ۷تا همی‌خندی، همی‌گریی و این بس نادر استهم تو معشوقی و عاشق، هم بتی و هم شمن
8. ۸بشکفی بی نوبهار و پژمری بی مهرگانبگریی بی‌ دیدگان و باز خندی بی‌ دهن
9. ۹تو مرا مانی و من هم مر ترا مانم همیدشمن خویشیم هر دو دوستدار انجمن
10. ۱۰خویشتن سوزیم هر دو، بر مراد دوستاندوستان در راحتند از ما و ما اندر حزن
11. ۱۱هر دو گریانیم و هر دو زرد و هر دو در گدازهر دو سوزانیم و هر دو فرد و هر دو ممتحن
12. ۱۲آنچه من در دل نهادم بر سرت بینم همیوانچه تو بر سر نهادی در دلم دارد وطن
13. ۱۳اشک تو چون دُر که بگدازی و بر ریزی به زراشک من چون ریخته بر زر همی برگ سمن
14. ۱۴روی تو چون شنبلید نوشکفته بامدادوان من چون شنبلید پژمریده در چمن
15. ۱۵رسم ناخفتن به روزست و من از بهر ترابی وسن باشم همه شب، روز باشم با وسن
16. ۱۶از فراق روی تو گشتم عدوی آفتابوز وصالت بر شب تاری شدستم مفتنن
17. ۱۷من دگر یاران خود را آزمودم خاص و عامنی یکیشان رازدار و نی وفا اندر دو تن
18. ۱۸رازدار من تویی، ای شمع، یار من توییغمگسار من تویی، من زان تو، تو زان من
19. ۱۹تو همی‌تابی و من برتو همی‌خوانم به مهرهر شبی تا روز دیوان ابوالقاسم حسن
20. ۲۰اوستاد اوستادان زمانه عنصریعنصرش بی‌عیب و دل بی‌غش و دینش بی‌فتن
21. ۲۱شعر او چون طبع او: هم بی‌تکلف هم بدیعطبع او چون شعر او: هم با ملاحت هم حسن
22. ۲۲نعمت فردوس یک لفظ متینش را ثمر«گنج بادآورد» یک بیت مدیحش را ثمن
23. ۲۳تا همی‌خوانی تو اشعارش، همی‌خایی شکرتا همی‌گویی تو ابیاتش، همی‌بویی سمن
24. ۲۴حلم او چون کوه و اندر کوه او کهف امانطبع او چون بحر و اندر بحر او دُر فِطَن
25. ۲۵نظم او و لفظ او و ذوق او و وزن اوهر خطابش، هر عتابش هر مدیحش، هر سخن
26. ۲۶گاه نظم و گاه نثر و گاه مدح و گاه هجوروز جد و روز هزل و روز کلک و روز دن
27. ۲۷دُربار و مشکریز و نوش‌طبع و زهرفعلجانفروز و دلگشا و غمزدا و لهوتن
28. ۲۸کو جریر و کو فرزدق، کو زهیر و کو لبیدرؤبه عجاج و دیک الجن و سیف ذویزن
29. ۲۹کو حطیه، کو امیه، کو نصیب و کو کمیتاخطل و بشار برد، آن شاعر اهل یمن
30. ۳۰وز خراسان: بوشعیب و بوذر آن ترک کشیوان ضریر پارسی، وان رودکی چنگزن
31. ۳۱آن دو گرگانی و دو رازی و دو ولوالجیسه سرخسی و سه کاندر سغد بوده مستکن
32. ۳۲ابن هانی، ابن رومی، ابن معتز ابن بیضدعبل و بوشیص و آن فاضل که بود اندر قرن
33. ۳۳وان خجسته پنج شاعر کو، کجا بودندشانعزه و عفرا و هند و میه و لیلی سکن
34. ۳۴وان دو امرالقیس و آن دو طرفه، آن دو نابغهوان دو حسان و سه اعشی وان سه حماد و سه زن
35. ۳۵از بخارا پنج و پنج از مرو و پنج از بلخ بازهفت نیشابوری و سه طوسی و سه بوالحسن
36. ۳۶گو فراز آیند و شعر اوستادم بشنوندتا غریزی روضه بینند و طبیعی نسترن
37. ۳۷تا بر آن آثار شعر خویشتن گریند بازنی بر آثار و دیار و رسم و اطلال و دمن
38. ۳۸او رسول مرسل این شاعران روزگارشعر او فرقان و معنایش سر تا سر سنن
39. ۳۹شعر او فردوس را ماند، که اندر شعر اوستهر چه در فردوس ما را وعده کرده ذوالمنن
40. ۴۰کوثرست الفاظ عذب او و معنی سلسبیلذوق او انهار خمر و وزنش انهار لبن
41. ۴۱لذت انهار خمر اوست ما را بی‌حسابراحت ارواح لطف اوست ما را بی‌شجن
42. ۴۲از کف او جود خیزد وز دل او مردمیاز تبت مشک تبتی، وز عدن در عدن
43. ۴۳وقت صلحش کس نداند مرغزن از مرغزاروقت خشمش، کس نداند مرغزار از مرغزن
44. ۴۴همتش آب و معالی ام و بیداری ولدحکمتش عم و جلالت خال وهشیاری ختن
45. ۴۵زین فروتر شاعران دعوی و زو معنی پدیدوین حکیمان دگر یک فن و او بسیار فن
46. ۴۶از زغن هرگز نیاید فر اسب راهوارگرچه باشد چون صهیل اسب آواز زغن
47. ۴۷حبذا اسبی محجل مرکبی تازی نژادنعل او پروین نشان و سم او خارا شکن
48. ۴۸بارکش چون گاومیش و بانگزن چون نره شیرگامزن چون ژنده پیل و حمله‌بر چون کرگدن
49. ۴۹یوزجست و رنگ‌خیز و گرگ‌پوی و غرم‌تکببرجه، آهودو و روباه‌حیله، گوردن
50. ۵۰چون زبانی اندر آتش، چون سلحفاة اندر آبچون نعایم در بیابان، چون بهایم در قرن
51. ۵۱رام‌زین و خوش‌عنان و کش‌خرام و تیزگامشخ‌نورد و راه‌جوی و سیل‌بر و کوه‌کن
52. ۵۲پشت او و پای او و گوش او و گردنشچون کمان و چون رماح و چون سنان و چون مجن
53. ۵۳بر شود بر بارهٔ سنگین، چو سنگ منجنیقدر رود در قعر وادی چون به چاه اندر، شطن
54. ۵۴بر طراز آخته پویه کند چون عنکبوتبربدستی جای بر، جولان کند چون بابزن
55. ۵۵رخش با او لاغر و شبدیز با او کندروورد با او ارجل و یحموم با او اژکهن
56. ۵۶اینچنین اسبی تواند برد بیرون مرمرااز چنین وادی، ز قاعی سهمناک و نیشزن
57. ۵۷از تبش گشته غدیرش همچو چشم اعمشانوز عطش گشته مسیلش چون گلوی اهرمن
58. ۵۸گشته روی بادیه چون خانهٔ جوشنگراناز نشان سوسمار و نقش ماران شکن
59. ۵۹همچو آواز کمان آوای گرگان اندروهمچو جعد زنگیان شاخ گیاهان، پرشکن
60. ۶۰بر چنین اسبی چنین دشتی گذارم در شبیتیره چون روز قصاص و تنگ چون روز محن
61. ۶۱روی شسته آسمان او به آب لاجورددست در بسته زمینش از قیر و از مشک ختن
62. ۶۲راست چون یک قبضه و یک خانه قوسی بودآن بنات النعش تابان بر سر کوه یمن
63. ۶۳بر سپهر لاجوردی صورت «سعدالسعود»چون یکی خال عقیقین، بر یکی نیلی ذقن
64. ۶۴چون سه سنگ دیگپایه «هقعه» بر جوزا کنارچون شرار دیگپایه پیش او خیل پرن
65. ۶۵اسب من در شب دوان همچون سفینه در خلیجمن بر او ثابت چنانچون بادبان اندر سفن
66. ۶۶گاهش اندر شیب تازم، گاه تازم برفرازچون کسی کو گاه بازی بر نشیند بر رسن
67. ۶۷در میان مهد چشم من نخسبد طفل خوابتا نبینم روی آن برجیس‌رای تهمتن
68. ۶۸تا نگیرم دامن اقبال او محکم به چنگتا نبوسم خاک زیر پای او، ذوالطول و من
69. ۶۹ای منوچهری همی‌ترسم که از بی‌دانشیخویشتن را هم به دست خویشتن دوزی کفن
70. ۷۰آنکه اندر زیر تاج گوهر و دیبای شعرچون نگار آزرست و چون بهار برهمن
71. ۷۱برد خواهی پیش او ناپروریده شعر خویش؟کرد خواهی در ملامت عرض خود را مرتهن؟
72. ۷۲بر دم طاووس خواهی کرد نقشی خوبتر؟در بهشت عدن خواهی کشت شاخ نارون؟
73. ۷۳آنکه استادان گیتی برحذر باشند ازوتو به نادانی مرو نزدیک او، لاتعجلن
74. ۷۴مجلس استاد تو چون آتشی افروخته‌ستتو چنان چون اشتر بی‌خواستار اندر عطن
75. ۷۵اشتر نادان ز نادانی فروخسبد به راهبی‌حذر باشد از آن شیری که هست اشترشکن