1. ۱حاسدان بر من حسد کردند و من فردم چنینداد مظلومان بده ای عز میر مؤمنین
2. ۲شیر نر تنها بود هرجا و خوکان جفت‌جفتما همه جفتیم و فردست ایزد دادآفرین
3. ۳حاسدم بر من همی پیشی کند، این زو خطاستبفسرد چون بشکفد گل پیش ماه فرودین
4. ۴حاسدم خواهد که او چون من همی‌گردد به فضلهرکه بیماری دق دارد، کجا گردد سمین
5. ۵حاسدم گوید: چرا بر من به یک گفتار منگوژ گشتی چون کمان و تیر گشتی در کمین
6. ۶گوژ گشتن با چنان حاسد بود از راستیباژگونه، راست آید نقش گوژ اندر نگین
7. ۷حاسدم گوید ببردی دوستانم را ز مندوستان را خود بر ابرو بود از وی خم و چین
8. ۸مردم دانا نباشد دوست او یک روز بیشهرکسی انگشت خود یک ره کند در زولفین
9. ۹حاسدم گوید چرا باشی تو در درگاه شاهاینت بغضی آشکارا، اینت جهلی راستین
10. ۱۰هرکجا باغی بود آنجا بود آواز مرغهرکجا مرغی بود آنجا بود تیر سفین
11. ۱۱حاسدم گوید که ما پیریم و تو برناترینیست با پیران به دانش مردم برنا قرین
12. ۱۲گر به پیری دانش بدگوهران افزون شدیروسیَه‌ْتر نیستی هرروز ابلیس لعین
13. ۱۳حاسدم گوید: چرا خوانند کمتر شعر منزان تو خوانند هرکس، هم بنات و هم بنین
14. ۱۴شعر من ماء معین و شعر تو ماء حمیمکس خورد ماء حمیمی تا بود ماء معین؟
15. ۱۵حاسدم گوید چرا تو خدمت خسرو کنیروبهان را کرد باید خدمت شیر عرین
16. ۱۶پیلبان را روزی اندر خدمت پیلان بودبندگان را روزی اندر خدمت شاه زمین
17. ۱۷حاسدم خواهد که شعر او بود تنها و بسباز نشناسد کسی بربط ز چنگ رامتین
18. ۱۸نه همه حکمت خدا اندر یکی شاعر نهادنه همه بویی بود در نافهٔ مشکی عجین
19. ۱۹شاعری تشبیب داند، شاعری تشبیه و مدحمطربی قالوس داند، مطربی شکر توین
20. ۲۰حاسدم گوید چرا در پیشگاه مهترانما ذلیلیم و حقیر و تو امینی و مکین
21. ۲۱قول او بر جهل او، هم حجتست و هم دلیلفضل من بر عقل من هم شاهدست و هم یمین
22. ۲۲حاسدا هرگز نبینی، تا تو باشی روی عقلدوزخی هرگز نبیند روی و موی حور عین
23. ۲۳حاسدا تو شاعری و نیز من هم شاعرمچون ترا شعر ضعیفست و مرا شعر سمین
24. ۲۴شعر تو شعرست، لیکن باطنش پرعیب و عارکرم بسیاری بود در باطن در ثمین
25. ۲۵شعر ناگفتن به از شعری که گویی نادرستبچه نازادن به از شش‌ماهه بفکندن جنین
26. ۲۶حاسدا تا من بدین درگاه سلطان آمدمبرفتادت غلغل و برخاستت ویل و حنین
27. ۲۷گر چنین باشی به هر شاعر که آید نزد شاهبس که باید بس که باید مر ترا بودن حزین
28. ۲۸شاه را سرسبز باد و تن جوان تا هر زمانشاعران آیندش از اقصای روم و حد چین
29. ۲۹سال پارین با تو ما را چه جدال و جنگ خاستسال امسالین تو با ما درگرفتی جنگ و کین
30. ۳۰باش تا سال دگر نوبت کرا خواهد بُدَنتا کرا می‌بایدم زد بر سر وی پوستین
31. ۳۱من ترا از خویشتن در باب شعر و شاعریکمترین شاعر شناسم، هذه حق الیقین
32. ۳۲میر فرمودت که رو یک شعر او را کن جواببود سالی و نکردی، ننگ باشد بیش ازین
33. ۳۳گر مرا فرموده بودی خسرو بنده‌نوازبهتر از دیوان شعرت پاسخی کردی متین
34. ۳۴لیکن اشعار ترا آن قدر و آن قیمت نبودکش بفرمودی جواب این خسرو شاعرگزین
35. ۳۵گر تو ای نادان ندانی، هرکسی داند که تونیستی با من به گاه شعر گفتن هم قرین
36. ۳۶من بدانم علم و دین و علم طب و علم نحوتو ندانی دال و ذال و راء و زاء و سین و شین
37. ۳۷من بسی دیوان شعر تازیان دارم ز برتو ندانی خواند «الا هبی بصحنک فاصبحین»
38. ۳۸خواست از ری خسرو ایران مرا بر سفت پیلخود ز تو هرگز نیندیشید در چندین سنین
39. ۳۹من به فضل از تو فزونم، تو به مال از من فزونبهترست از مال فضل و بهتر از دنیاست دین
40. ۴۰مال تو از شهریار شهریاران گرد گشتورنه اندر ری تو سرگین چیدی از هر پارگین
41. ۴۱گر نباشد در چنین حالت مزیدی مر تراعارضی بس باشدت بر لشکر میر متین
42. ۴۲هیچ سالی نیست کز دینار، سیصد چارصداز پی عرض حشم کمتر کنی در آستین
43. ۴۳وآنگهی گویی من از شاه جهان شاکر نیمگرنه نیک آید ازین شه، رخت رو بربند هین
44. ۴۴باز شروان شو، بدان جایی که دادنت همیگوشت خوک مردهٔ یک‌ماهه و نان جوین
45. ۴۵مر مرا باری بدین درگاه شاهست آرزونز ری و گرگان همی یاد آیدم، نز خافقین
46. ۴۶شاعران را در ری و گرگان و در شروان که دیدبدرهٔ عدلی به پشت پیل، آورده به زین
47. ۴۷آنچه این مهتر دهد روزی به کمتر شاعریمعتصم هرگز به عمر اندر نداد و مستعین
48. ۴۸رو چنین شکری کن و بسیار نسپاسی مکنتات بخشد بخت نیکو سایهٔ خسرو معین
49. ۴۹آنکه او شاکر بود، باشد ز خیل الاکرمینوانکه ناشاکر بود، باشد ز خیل الاخسرین