1. ۱بینی آن بیجاده عارض لعبت حمری قبایسنبلش چون پر طوطی، روی چون فر همای
2. ۲جعد پرده پرده در هم همچو چتر آبنوسزلف حلقه حلقه، برهم، همچو مشک اندوده نای
3. ۳دل، جراحت کردش آن زلفین و چون زلفینش رابر جراحت برنهی راحت پدید آرد خدای
4. ۴زانکه زلفش کژدمست و هر که را کژدم گزیدمرهم آن زخم را کژدم نهد کژدم فسای
5. ۵ای بسا شورا که از آن زلفکان انگیختیگر نترسیدی تو از منصور عادل کدخدای
6. ۶طاهری، گوهر نژادی، از نژاد طاهریعزم او: عزم و کمال او: کمال و رای: رای
7. ۷کامکاری کو چو خشم خویشتن راند به رومطوق زرین را کند بر گردن قیصر درای
8. ۸دولتش همشیره و دل همره و دین همنشیننصرتش همزانو و اقبال همروی سرای
9. ۹گر پیمبر زنده بودی، بر زبان جبرئیلآمدی در شان جودش آیت از عرش خدای
10. ۱۰از فراز همت او آسمان را نیست راهوز ورای ملکت او این زمین را نیست جای
11. ۱۱نیست خالی بزم او از باش باش و نوش نوشنیست خالی رزم او از گیر گیر و های های
12. ۱۲روز رزم او نگیرد عز عزرائیل جانروز بزم او بماند جبرئیل از وای وای
13. ۱۳گر کسی گوید که در گیتی کسی برسان اوستگر همه پیغمبری باشد، بود یافه درای
14. ۱۴آفرین زان مرکب میمون که دیدم بر درشمرکبی، زین کرده و خاره بر و جادو ربای
15. ۱۵گور سم و گاو پشت و گرگ ساق و کرگ رویببر گوش و رنگ چشم و شیر دست و پیل پای
16. ۱۶چون برآری تازیانه بگسلد زنجیر پیلچون زنی نعلش، شکالش بس بود بند قبای
17. ۱۷گر بگردانی بگردد، ور برانگیزی دودبر طراز عنکبوت و حلقهٔ ناخن پرای
18. ۱۸وان قلم بین در بنانش چون یکی ممشوقه‌ایگه نشیب و گه فراز و گاه وصل و گاه نای
19. ۱۹مرکبی دریاکش و طیاره‌ای عنبرفشاندایه‌ای درپرور و دوشیزه‌ای یاقوت‌زای
20. ۲۰ای خداوندی که فرمان ترا یابد همیتخت خان و طوق فور و تیغ قیصر تاج رای
21. ۲۱همچنین لشکر کش و دشمن کش و دینار بخشهمچنین گیتی خور و میری کن و نیکی فزای
22. ۲۲فر و روی خویشتن را بر فراز و برفروزناصح و بدخواه خود را بر نشان و در ربای
23. ۲۳دوستان را بند بشکن، دوست پرور، خوان ببخشدشمن و اعدا شکن، بردار کن کین آزمای
24. ۲۴اسب تاز و گوی باز و زیرساز و بم نوازجود کار و دل ربای و می ستان و دن ستای
25. ۲۵گردن ادبار بشکن، پشت دولت راست کنپای بدخواهان ببند و دست نیکان برگشای
26. ۲۶جام گیر و جای دار و نام جوی و کام رانبت فریب و کین گداز و دین پژوه و ره نمای
27. ۲۷خازنت را گو که سنج و رایضت را گو که رانشاعرت را گو که خوان و حاجبت را گو که پای
28. ۲۸حاسدت را گو: گریز و ساقیت را گو: ریزناصحت را گو: نشین و مطربت را گو: سرای
29. ۲۹چون بیابی مهر و کین: آن را ببین، این را سترچون ببینی بخل و جود : این را گزین، آن را گزای
30. ۳۰نافه را و مشک را و سیم را و جام رابرنواز و برفتال و برفشان و برگرای
31. ۳۱ملک ده، لشکر شکن، خنجر کش و مغفر شکافگنج نه، باره فکن، شمشیر زن، بخت آزمای
32. ۳۲عشق و مهر وخال و زلف و روی و چشم و خط و لبور زو کار و بوی و مال و بوس و بین و خار و خای
33. ۳۳اسب و اشتر، زر و سیم و جام و عود و مشک نابرام گیر و برفشان و برفراز و سوز وسای
34. ۳۴هر نشاطی را بخواه و هر مرادی را بجویهر وفایی را بیاب و هر بقایی را ببای
35. ۳۵جز بخیلان را مروب و جز لئیمان را مبندجز معادی را مکوب و جز موالی را مپای