1. ۱گاه توبه کردن آمد از مدایح و ز هجیکز هجی بینم زیان و از مدایح سود نی
2. ۲گر خسیسانرا هجی گویی، بلی باشد مدیحگر بخیلانرا مدیح آری، بلی باشد هجی
3. ۳روزگاری پیشمان آمد، بدین صنعت همیهم خزینه، هم قبیله، هم ولایت، هم لوی
4. ۴از میان خانهٔ کعبه فرو آویختندشعر نیکو را به زرین سلسله پیش عزی
5. ۵امرؤ القیس و لبید و اخطل و اعشی قیسبرطللها نوحه کردندی و بر رسم بلی
6. ۶ما همه بر نظم و شعر و قافیه نوحه کنیمنه بر اطلال و دیار و نه وحوش و نه ظبی
7. ۷بو نواس و بو حداد و بوملیک، ابن البشیربو دواد و بن درید و ابن احمر، یافتی
8. ۸آنکه گفته‌ست «آذنتنا» آنکه گفت «الذاهبین»آنکه گفت «السیف اصدق» آنکه گفت« ابلی الهوی»
9. ۹بوالعلاء و بوالعباس و بوسلیک و بوالمثلآنکه از ولوالج آمد آنکه آمد از هری
10. ۱۰از حکیمان خراسان، کو شهید و رودکیبوشکور بلخی و بوالفتح بستی هکذی
11. ۱۱گو بیاید و ببینید این شریف ایام راتا کند هرگز شما را شاعری کردن کری؟
12. ۱۲روزگاری کان حکیمان و سخنگویان بدندبود هر یک را به شعر نغز گفتن اشتهی
13. ۱۳اندرین ایام ما بازار هزلست و فسوسکار بوبکر ربابی دارد و طنز جحی
14. ۱۴هر کرا شعری بری، یا مدحتی پیش آوریگوید این یکسر دروغست ابتدا تا انتهی
15. ۱۵گر مدیح و آفرین شاعران بودی دروغشعر حسان بن ثابت کی شنیدی مصطفی
16. ۱۶بر لب و دندان آن شاعر که نامش نابغهکی دعا کردی رسول هاشمی خیرالوری
17. ۱۷شاعری عباس کرد و طلحه کرد و حمزه کردجعفر و سعد وسعید و سید ام القری
18. ۱۸ور عطا دادن به شعر شاعران بودی فسوساحمد مرسل ندادی کعب را هدیه ردی