1. ۱هرتار که در طره عنبر شکن استشپیوند نهالی برگ جان من استش
2. ۲ترسم ز دماغ دل من دود برآردآن دوده که زیب ورق یاسمنستش
3. ۳می‌سوزدم از آرزوی رنگی و بوئیبا آن که گل و لاله چمن در چمنستش
4. ۴هست از ورق شرم و حیا دست خودش نیززان جوهر جان دور که در پیرهنستش
5. ۵شیرین همه ناز است ولی ناز دل‌آشوباز گوشهٔ چشمی است که با کوهکنستش
6. ۶گفتم که در آن تنگ شکر جای سخن نیسترنجید همانا که درین هم سخن استش
7. ۷در سینهٔ گرمم دل آواره در آن کویمرغیست که درآتش سوزان وطنستش
8. ۸هر بنده که گردیده بر آن در ادب آموزاهلیت سلطانی صد انجمنستش
9. ۹گر جان رود از تن نرود محتشم از جاکز لطف تو جانی دگر اندر بدنستش