1. ۱چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کنتا ابد با خود به این قیدم قوی پیوند کن
2. ۲ای گل رعنا برای عندلیب بی‌نصیبنیست گر بوئی به رنگی از خودت خورسند کن
3. ۳تلخی شیرین لبان ناموس را خوش مایه‌ایستتا توانی زهر باش ای شوخ و کار قند کن
4. ۴ای مسیحا دم که صد بیمار در پی میروییک نفس بنشین دوای دردمندی چند کن
5. ۵کعبهٔ مقصودی الحق سر زگمراهان مپیچقبلهٔ حاجاتی آخر رو به حاجت‌مند کن
6. ۶می‌رود ای مادر ایام کار ما ز دستیک سفارش از برای ما به این فرزند کن
7. ۷اعتمادت نیست گر بر عهدهای محتشمخیز و هر یک عهد او محکم به صد پیوند کن