1. ۱به بازی آفتاب را چه گفتم ماه رنجیدیدلیرم کردی اول در سخن آنگاه رنجیدی
2. ۲ز من در باب آن زلف و زنخدان خواستی حرفیچو من از ریسمانت رفتم اندر چاه رنجیدی
3. ۳به تیغت نیم به سمل گشته بود ای ماه مرغ دلچو از تقصیر خویشت ساختم آگاه رنجیدی
4. ۴به کشتن سر بلندم دیر می‌کردی چه گفتم منکه بر قدم لباس شوق شد کوتاه رنجیدی
5. ۵دهانت را چه گفتم هیچ بر من خرده نگرفتیولی این حرف چون افتاد در افواه رنجیدی
6. ۶ز ره صد ره برون شد غیر و طبعت زو نشد رنجهچرا زین بی دل گمره به یک بی‌راه رنجیدی
7. ۷حدیث محتشم بر خاطرت ماند گران اولچو بد تاویل کرد آن حرف را بدخواه رنجیدی