1. ۱خوابم نمی‌ربود
2. ۲نقش هزار گونه خیال از حیات و مرگ
3. ۳در پیش چشم بود
4. ۴شب در فضای تار خود آرام میگذشت
5. ۵از راه دور بوسه سرد ستاره‌ها
6. ۶مثل همیشه بدرقه میکرد خواب را
7. ۷در آسمان صاف
8. ۸من در پی ستاره خود میشتافتم
9. ۹چشمان من به وسوسه خواب گرم شد
10. ۱۰ناگاه بندهای زمین در فضا گسیخت
11. ۱۱در لحظه ای شگرف زمین از زمان گریخت
12. ۱۲در زیر بسترم
13. ۱۳چاهی دهان گشود
14. ۱۴چون سنگ در غبار و سیاهی رها شدم
15. ۱۵می‌رفتم آنچنان که زهم
16. ۱۶میشکافتم
17. ۱۷مردی گران به جان زمین اوفتاده بود
18. ۱۸نبضش به تنگنای دل خاک میتپید
19. ۱۹در خویش میگداخت
20. ۲۰از خویش می‌گریخت
21. ۲۱میریخت می‌گسست
22. ۲۲می‌کوفت می‌شکافت
23. ۲۳وز هر شکاف بوی نسیم غریب مرگ
24. ۲۴در خانه میشتافت
25. ۲۵انگار خانه‌ها و گذرهای شهر را
26. ۲۶چندین هزار دست
27. ۲۷غربال
28. ۲۸میکنند
29. ۲۹مردان و کودکان و زنان میگریختند
30. ۳۰گنجی که این گروه ز وحشت رمیده را
31. ۳۱با تیغ‌های آخته دنبال میکنند
32. ۳۲آن شب زمین پیر
33. ۳۳این بندی گریخته از سرنوشت خویش
34. ۳۴چندین هزار کودک در خواب ناز را
35. ۳۵کوبید و خاک کرد
36. ۳۶چندین مادر زحمت کشیده را
37. ۳۷در دم هلاک ک رد
38. ۳۸مردان رنگ
39. ۳۹سوخته از رنج کار را
40. ۴۰در موج خون کشید
41. ۴۱وز گونه شان تبسم و امید را
42. ۴۲با ضربه‌های سنگ و گل و خاک پاک کرد
43. ۴۳در آن خرابه‌ها
44. ۴۴دیدم مادری به عزای عزیز خویش
45. ۴۵در خون نشسته
46. ۴۶در زیر خشت و خاک
47. ۴۷بیچاره بند بند وجودش شکسته بود
48. ۴۸دیگر لبی که با تو بگوید سخن نداشت
49. ۴۹دستی
50. ۵۰که درعزا بدرد پیرهن نداشت
51. ۵۱زین پیش جای جان کسی در زمین نبود
52. ۵۲زیرا که جان به عالم جان بال میگشود
53. ۵۳اما در این بلا
54. ۵۴جان نیز فرصتی که برآید ز تن نداشت
55. ۵۵شب‌ها که آن دقایق جانکاه می‌رسد
56. ۵۶در من نهیب زلزله بیدار می‌شود
57. ۵۷در زیر سقف مضطرب خوابگاه خویش
58. ۵۸با فر نفس تشنج
59. ۵۹خونین مرگ را
60. ۶۰احساس میکنم
61. ۶۱آواز بغض و غصه و اندوه بی‌امان
62. ۶۲ریزد به جان من
63. ۶۳جز روح کودکان فرو مرده در غبار
64. ۶۴تا بانگ صبح نیست کسی همزبان من
65. ۶۵آن دست‌های کوچک و آن گونه‌های پاک
66. ۶۶از گونه سپیده مان پاکتر کجاست
67. ۶۷آن چشمهای روشن و آن خنده‌های مهر
68. ۶۸از خنده بهار طربناک
69. ۶۹تر کجاست
70. ۷۰آوخ زمین به دیده من بیگناه بود
71. ۷۱آنجا همیشه زلزله ظلم بوده است
72. ۷۲آنها همیشه زلزله از ظلم دیده‌اند
73. ۷۳در زیر تازیانه جور ستمگران
74. ۷۴روزی هزار مرتبه در خون تپیده‌اند
75. ۷۵آوار چهل و سیلی فقز است و خانه نیست
76. ۷۶این خشت‌های خام که بر خاک چیده‌اند
77. ۷۷دیگر زیمن تهی است
78. ۷۸دیگر به روی دشت
79. ۷۹آن کودک ناز
80. ۸۰آن دختران شوخ
81. ۸۱آن باغهای سبز
82. ۸۲آن لاله‌های سرخ
83. ۸۳آن بره‌های مست
84. ۸۴آن چهره‌های سوخته ز آفتاب نیست
85. ۸۵تنها در آن دیار
86. ۸۶ناقوس ناله هاست که در مرگ زندگیست