1. ۱آمده‌ای که راز من بر همگان بیان کنیو آن شه بی‌نشانه را جلوه دهی نشان کنی
2. ۲دوش خیال مست تو آمد و جام بر کفشگفتم می نمی‌خورم گفت مکن زیان کنی
3. ۳گفتم ترسم ار خورم شرم بپرد از سرمدست برم به جعد تو باز ز من کران کنی
4. ۴دید که ناز می‌کنم گفت بیا عجب کسیجان به تو روی آورد روی بدو گران کنی
5. ۵با همگان پلاس و کم با چو منی پلاس همخاصبک نهان منم راز ز من نهان کنی
6. ۶گنج دل زمین منم سر چه نهی تو بر زمینقبله آسمان منم رو چه به آسمان کنی
7. ۷سوی شهی نگر که او نور نظر دهد تو راور به ستیزه سر کشی روز اجل چنان کنی
8. ۸رنگ رخت که داد رو زرد شو از برای اوچون ز پی سیاهه‌ای روی چو زعفران کنی
9. ۹همچو خروس باش نر وقت شناس و پیش روحیف بود خروس را ماده چو ماکیان کنی
10. ۱۰کژ بنشین و راست گو راست بود سزا بودجان و روان تو منم سوی دگر روان کنی
11. ۱۱گر به مثال اقرضوا قرض دهی قراضه‌اینیم قراضه قلب را گنج کنی و کان کنی
12. ۱۲ور دو سه روز چشم را بند کنی به‌اتّقواچشمه چشم حس را بحر در عیان کنی
13. ۱۳ور به نشان ما روی راست چو تیر ساعتیقامت تیر چرخ را بر زه خود کمان کنی
14. ۱۴بهتر از این کرم بود جرم تو را گنه تو راشرح کنم که پیش من بر چه نمط فغان کنی
15. ۱۵بس که نگنجد آن سخن کو بنبشت در دهانگر همه ذره ذره را بازکشی دهان کنی