1. ۱اگر الطاف شمس الدین بدیده برفتادستیسوی افلاک روحانی دو دیده برگشادستی
2. ۲گشادستی دو دیده پرقدم را نیز از مستیولی پرسعادت او در آن عالم نزادستی
3. ۳چو بنهادی قدم آن جا برفتی جسم از یادشکه پنداری ز مادر او در آن عالم نزادستی
4. ۴میان خوبرویان جان شده چون ذره‌ها رقصانگهی مست جمالستی گهی سرمست باده ستی
5. ۵رخ خوبان روحانی که هر شاهی که دید آن راز فرزین بند سوداها ز اسب خود پیادستی
6. ۶چو از مخدوم شمس الدین زدی لطفی به روی دلاز این‌ها جمله روی دل شدی بی رنگ و سادستی
7. ۷بدیدی جمله شاهان را و خوبان را و ماهان راکمربسته به پیش او نشسته بر وسادستی
8. ۸اگر نه غیرت حضرت گرفتی دامن جاهشسزای جمله کردستی و داد حسن دادستی
9. ۹نه نفسی رهزنی کردی نه آوازه فنا بودیدل ذرات خاک از جان و جان از شاه شادستی
10. ۱۰اگر در آب می‌دیدی خیال روی چون آتشهمه اجزای جرم خاک رقصان همچو بادستی
11. ۱۱ایا تبریز اگر سرت شدی محسوس هر حسیغلام خاک تو سنجر اسیرت کیقبادستی