1. ۱گفت پیغامبر ز سرمای بهارتن مپوشانید یاران زینهار
2. ۲زانک با جان شما آن می‌کندکان بهاران با درختان می‌کند
3. ۳لیک بگریزید از سرد خزانکان کند کو کرد با باغ و رزان
4. ۴راویان این را به ظاهر برده‌اندهم بر آن صورت قناعت کرده‌اند
5. ۵بی‌خبر بودند از جان آن گروهکوه را دیده ندیده کان به کوه
6. ۶آن خزان نزد خدا نفس و هواستعقل و جان عین بهار است و بقاست
7. ۷مر ترا عقلیست جزوی در نهانکامل‌العقلی بجو اندر جهان
8. ۸جزو تو از کل او کلی شودعقل کل بر نفس چون غُلّی شود
9. ۹پس به تأویل این بود کانفاس پاکچون بهار است و حیات برگ و تاک
10. ۱۰از حدیث اولیا نرم و درشتتن مپوشان زانک دینت راست پشت
11. ۱۱گرم گوید سرد گوید خوش بگیرتا ز گرم و سرد بجهی وز سعیر
12. ۱۲گرم و سردش نوبهار زندگیستمایهٔ صدق و یقین و بندگیست
13. ۱۳زان کزو بستان جان‌ها زنده استزین جواهر بحر دل آگنده است
14. ۱۴بر دل عاقل هزاران غم بودگر ز باغ دل خلالی کم شود