1. ۱ناقهٔ صالح بصورت بد شترپی بریدندش ز جهل آن قوم مر
2. ۲از برای آب چون خصمش شدندنان‌کور و آب‌کور ایشان بدند
3. ۳ناقة الله آب خورد از جوی و میغآب حق را داشتند از حق دریغ
4. ۴ناقهٔ صالح چو جسم صالحانشد کمینی در هلاک طالحان
5. ۵تا بر آن امت ز حکم مرگ و دردناقةالله و سقیاها چه کرد
6. ۶شحنهٔ قهر خدا زیشان بجستخونبهای اشتری شهری درست
7. ۷روح همچون صالح و تن ناقه استروح اندر وصل و تن در فاقه است
8. ۸روح صالح قابل آفات نیستزخم بر ناقه بود بر ذات نیست
9. ۹روح صالح قابل آزار نیستنور یزدان سغبهٔ کفار نیست
10. ۱۰حق از آن پیوست با جسمی نهانتاش آزارند و بینند امتحان
11. ۱۱بی‌خبر کآزار این آزار اوستآب این خم متصل با آب جوست
12. ۱۲زان تعلق کرد با جسمی الهتا که گردد جمله عالم را پناه
13. ۱۳ناقهٔ جسم ولی را بنده باشتا شوی با روح صالح خواجه‌تاش
14. ۱۴گفت صالح چونک کردید این حسدبعد سه روز از خدا نقمت رسد
15. ۱۵بعد سه روز دگر از جانستانآفتی آید که دارد سه نشان
16. ۱۶رنگ روی جمله‌تان گردد دگررنگ رنگ مختلف اندر نظر
17. ۱۷روز اول رویتان چون زعفراندر دوم رو سرخ همچون ارغوان
18. ۱۸در سوم گردد همه روها سیاهبعد از آن اندر رسد قهر اله
19. ۱۹گر نشان خواهید از من زین وعیدکرهٔ ناقه به سوی کُه دوید
20. ۲۰گر توانیدش گرفتن چاره هستورنه خود مرغ امید از دام جست
21. ۲۱کس نتانست اندر آن کره رسیدرفت در کهسارها شد ناپدید
22. ۲۲گفت دیدیت آن قضا معلن شدستصورت اومید را گردن زدست
23. ۲۳کرهٔ ناقه چه باشد خاطرشکه بجا آرید ز احسان و برش
24. ۲۴گر بجا آید دلش رستید از آنورنه نومیدیت و ساعد را گزان
25. ۲۵چون شنیدند این وعید منکدرچشم بنهادند و آن را منتظر
26. ۲۶روز اول روی خود دیدند زردمی‌زدند از ناامیدی آه سرد
27. ۲۷سرخ شد روی همه روز دومنوبت اومید و توبه گشت گم
28. ۲۸شد سیه روز سیم روی همهحکم صالح راست شد بی ملحمه
29. ۲۹چون همه در ناامیدی سر زدندهمچو مرغان در دو زانو آمدند
30. ۳۰در نبی آورد جبریل امینشرح این زانو زدن را جاثمین
31. ۳۱زانو آن دم زن که تعلیمت کنندوز چنین زانو زدن بیمت کنند
32. ۳۲منتظر گشتند زخم قهر راقهر آمد نیست کرد آن شهر را
33. ۳۳صالح از خلوت بسوی شهر رفتشهر دید اندر میان دود و نفت
34. ۳۴ناله از اجزای ایشان می‌شنیدنوحه پیدا نوحه‌گویان ناپدید
35. ۳۵ز استخوانهاشان شنید او ناله‌هااشک‌ریزان جانشان چون ژاله‌ها
36. ۳۶صالح آن بشنید و گریه ساز کردنوحه بر نوحه‌گران آغاز کرد
37. ۳۷گفت ای قومی به باطل زیستهوز شما من پیش حق بگریسته
38. ۳۸حق بگفته صبر کن بر جورشانپندشان ده بس نماند از دورشان
39. ۳۹من بگفته پند شد بند از جفاشیر پند از مهر جوشد وز صفا
40. ۴۰بس که کردید از جفا بر جای منشیر پند افسرد در رگهای من
41. ۴۱حق مرا گفته ترا لطفی دهمبر سر آن زخمها مرهم نهم
42. ۴۲صاف کرده حق دلم را چون سماروفته از خاطرم جور شما
43. ۴۳در نصیحت من شده بار دگرگفته امثال و سخنها چون شکر
44. ۴۴شیر تازه از شکر انگیختهشیر و شهدی با سخن آمیخته
45. ۴۵در شما چون زهر گشته آن سخنزانک زهرستان بدیت از بیخ و بن
46. ۴۶چون شوم غمگین که غم شد سرنگونغم شما بودیت ای قوم حرون
47. ۴۷هیچ کس بر مرگ غم نوحه کندریش سر چون شد کسی مو بر کند
48. ۴۸رو بخود کرد و بگفت ای نوحه‌گرنوحه‌ات را می‌نیرزند آن نفر
49. ۴۹کژ مخوان ای راست‌خوانندهٔ مبینکیف آسی خلف قوم ظالمین
50. ۵۰باز اندر چشم و دل او گریه یافترحمتی بی‌علتی در وی بتافت
51. ۵۱قطره می‌بارید و حیران گشته بودقطره‌ای بی‌علت از دریای جود
52. ۵۲عقل او می‌گفت کین گریه ز چیستبر چنان افسوسیان شاید گریست
53. ۵۳بر چه می‌گریی بگو بر فعلشانبر سپاه کینه‌توز بد نشان
54. ۵۴بر دل تاریک پر زنگارشانبر زبان زهر همچون مارشان
55. ۵۵بر دم و دندان سگسارانه‌شانبر دهان و چشم کزدم خانه‌شان
56. ۵۶بر ستیز و تسخر و افسوسشانشکر کن چون کرد حق محبوسشان
57. ۵۷دستشان کژ پایشان کژ چشم کژمهرشان کژ صلحشان کژ خشم کژ
58. ۵۸از پی تقلید و معقولات نقلپا نهاده بر سر این پیر عقل
59. ۵۹پیرخر نه جمله گشته پیر خراز ریای چشم و گوش همدگر
60. ۶۰از بهشت آورد یزدان بندگانتا نمایدشان سقر پروردگان