1. ۱آن عرابی از بیابان بعیدبر در دار الخلافه چون رسید
2. ۲پس نقیبان پیش او باز آمدندبس گلاب لطف بر جیبش زدند
3. ۳حاجت او فهمشان شد بی مقالکار ایشان بد عطا پیش از سئوال
4. ۴پس بدو گفتند یا وجه العرباز کجایی چونی از راه و تعب
5. ۵گفت وجهم گر مرا وجهی دهیدبی وجوهم چون پس پشتم نهید
6. ۶ای که در روتان نشان مهتریفرتان خوشتر ز زر جعفری
7. ۷ای که یک دیدارتان دیدارهاای نثار دینتان دینارها
8. ۸ای همه ینظر بنور الله شدهبهر بخشش از بر شه آمده
9. ۹تا زنید آن کیمیاهای نظربر سر مسهای اشخاص بشر
10. ۱۰من غریبم از بیابان آمدمبر امید لطف سلطان آمدم
11. ۱۱بوی لطف او بیابانها گرفتذره‌های ریگ هم جانها گرفت
12. ۱۲تا بدین جا بهر دینار آمدمچون رسیدم مست دیدار آمدم
13. ۱۳بهر نان شخصی سوی نانبا دویدداد جان چون حسن نانبا را بدید
14. ۱۴بهر فرجه شد یکی تا گلستانفرجهٔ او شد جمال باغبان
15. ۱۵همچو اعرابی که آب از چه کشیدآب حیوان از رخ یوسف چشید
16. ۱۶رفت موسی کآتش آرد او بدستآتشی دید او که از آتش برست
17. ۱۷جست عیسی تا رهد از دشمنانبردش آن جستن به چارم آسمان
18. ۱۸دام آدم خوشهٔ گندم شدهتا وجودش خوشهٔ مردم شده
19. ۱۹باز آید سوی دام از بهر خورساعد شه یابد و اقبال و فر
20. ۲۰طفل شد مکتب پی کسب هنربر امید مرغ با لطف پدر
21. ۲۱پس ز مکتب آن یکی صدری شدهماهگانه داده و بدری شده
22. ۲۲آمده عباس حرب از بهر کینبهر قمع احمد و استیز دین
23. ۲۳گشته دین را تا قیامت پشت و رودر خلافت او و فرزندان او
24. ۲۴من برین در طالب چیز آمدمصدر گشتم چون به دهلیز آمدم
25. ۲۵آب آوردم به تحفه بهر نانبوی نانم برد تا صدر جنان
26. ۲۶نان برون راند آدمی را از بهشتنان مرا اندر بهشتی در سرشت
27. ۲۷رَستم از آب و ز نان همچون ملکبی‌غرض گردم برین در چون فلک
28. ۲۸بی‌غرض نبود بگردش در جهانغیر جسم و غیر جان عاشقان