1. ۱از علی آموز اخلاص عملشیر حق را دان مُطهَّر از دغل
2. ۲در غَزا بر پهلوانی دست یافتزود شمشیری بر آورد و شتافت
3. ۳او خَدو انداخت در روی علیافتخار هر نبیّ و هر ولی
4. ۴آن خدو زد بر رخی که روی ماهسجده آرد پیش او در سجده‌گاه
5. ۵در زمان انداخت شمشیرْ آن علیکرد او اندر غزااَش کاهلی
6. ۶گشت حیران آن مبارز، زین عملوز نمودن عفو و رحمتْ بی‌محل
7. ۷گفت بر من تیغِ تیز افراشتیاز چه افکندی مرا بگذاشتی؟
8. ۸آن چه دیدی بهتر از پیکار من؟تا شدی تو سست در اشکار من
9. ۹آن چه دیدی که چنین خشمت نشستتا چنان برقی نمود و باز جست
10. ۱۰آن چه دیدی که مرا زان عکس دیددر دل و جان شعله‌ای آمد پدید
11. ۱۱آن چه دیدی برتر از کون و مکانکه بِهْ از جان بود و بخشیدیم جان
12. ۱۲در شجاعت شیر رَبّانیستیدر مُروَّت خود که داند کیستی؟
13. ۱۳در مُرُوَّت، اَبْر موسیّی به تیهکآمد از وی خوان و نانِ بی‌شبیه
14. ۱۴ابرها گندم دهد کان را بجهدپخته و شیرین کند مردم چو شهد
15. ۱۵ابر موسی پَرّ رحمت برگشادپخته و شیرین بی زحمت بداد
16. ۱۶از برای پخته‌خواران کرمرحمتش افراخت در عالم علم
17. ۱۷تا چهل سال آن وظیفه و آن عطاکم نشد یک روز زان اهل رجا
18. ۱۸تا هم ایشان از خسیسی خاستندگندنا و ترّه و خس خواستند
19. ۱۹امت احمد که هستید از کرامتا قیامت هست باقی آن طعام
20. ۲۰چون اَبِیتُ عند ربّی فاش شدیطعم و یسقی کنایت ز آش شد
21. ۲۱هیچ بی‌تأویل این را درپذیرتا درآید در گلو چون شهد و شیر
22. ۲۲زانک تأویلست وا داد عطاچونک بیند آن حقیقت را خطا
23. ۲۳آن خطا دیدن ز ضعف عقل اوستعقلِ کُل مغزست و عقل جزو پوست
24. ۲۴خویش را تأویل کن نه اخبار رامغز را بد گوی نه گلزار را
25. ۲۵ای علی که جمله عقل و دیده‌ایشمّه‌ای واگو از آنچ دیده‌ای
26. ۲۶تیغ حلمت جان ما را چاک کردآب علمت خاک ما را پاک کرد
27. ۲۷بازگو دانم که این اسرار هوستزانک بی شمشیر کشتن کار اوست
28. ۲۸صانع بی آلت و بی جارحهواهب این هدیه‌های رابحه
29. ۲۹صد هزاران می چشاند هوش راکه خبر نبود دو چشم و گوش را
30. ۳۰باز گو ای بازِ عرش خوش‌شکارتا چه دیدی این زمان از کردگار
31. ۳۱چشم تو ادراک غیب آموختهچشمهای حاضران بردوخته
32. ۳۲آن یکی ماهی همی‌بیند عیانوان یکی تاریک می‌بیند جهان
33. ۳۳وان یکی سه ماه می‌بیند بهماین سه کس بنشسته یک موضع نعم
34. ۳۴چشم هر سه باز و گوش هر سه تیزدر تو آویزان و از من در گریز
35. ۳۵سحر عین است این عجب لطف خفیستبر تو نقش گرگ و بر من یوسفیست
36. ۳۶عالم ار هجده هزارست و فزونهر نظر را نیست این هجده زبون
37. ۳۷راز بگشا ای علی مرتضیای پس سؤ القضا حسن القضا
38. ۳۸یا تو واگو آنچ عقلت یافتستیا بگویم آنچ برمن تافتست
39. ۳۹از تو بر من تافت چون داری نهانمی‌فشانی نور چون مه بی زبان
40. ۴۰لیک اگر در گفت آید قرص ماهشب روان را زودتر آرد به راه
41. ۴۱از غلط ایمن شوند و از ذهولبانگ مه غالب شود بر بانگ غول
42. ۴۲ماه بی گفتن چو باشد رهنماچون بگوید شد ضیا اندر ضیا
43. ۴۳چون تو بابی آن مدینهٔ علم راچون شعاعی آفتاب حلم را
44. ۴۴باز باش ای باب بر جویای بابتا رسد از تو قشور اندر لباب
45. ۴۵باز باش ای باب رحمت تا ابدبارگاه ما له کفوا احد
46. ۴۶هر هوا و ذره‌ای خود منظریستنا گشاده کی گود کانجا دریست
47. ۴۷تا بنگشاید دری را دیدباندر درون هرگز نجنبد این گمان
48. ۴۸چون گشاده شد دری حیران شودمرغ اومید و طمع پران شود
49. ۴۹غافلی ناگه به ویران گنج یافتسوی هر ویران از آن پس می‌شتافت
50. ۵۰تا ز درویشی نیابی تو گهرکی گهر جویی ز درویشی دگر
51. ۵۱سالها گر ظن دَوَد با پای خویشنگذرد ز اشکاف بینیهای خویش
52. ۵۲تا ببینی نایدت از غیب بوغیر بینی هیچ می‌بینی بگو