1. ۱ماه روزه گشت در عهد عمربر سر کوهی دویدند آن نفر
2. ۲تا هلال روزه را گیرند فالآن یکی گفت ای عمر اینک هلال
3. ۳چون عمر بر آسمان مه را ندیدگفت کین مه از خیال تو دمید
4. ۴ورنه من بیناترم افلاک راچون نمی‌بینم هلال پاک را
5. ۵گفت تر کن دست و بر ابرو بمالآنگهان تو در نگر سوی هلال
6. ۶چونکه او تر کرد ابرو‌، مه ندیدگفت ای شه نیست مه شد ناپدید
7. ۷گفت آری موی ابرو شد کمانسوی تو افکند تیری از گمان
8. ۸چون یکی مو کژ شد‌، او را راه زدتا به‌دعوی لاف‌ِ دید‌ِ ماه زد
9. ۹موی کژ چون پردهٔ گردون بودچون همه اجزات کژ شد‌، چون بوَد‌؟
10. ۱۰راست کن اجزات را از راستانسر مکش ای راست‌رو ز آن آستان
11. ۱۱هم ترازو را ترازو راست کردهم ترازو را ترازو کاست کرد
12. ۱۲هر که با ناراستان هم‌سنگ شددر کمی افتاد و عقلش دنگ شد
13. ۱۳رو اشداء علی‌الکفار باشخاک بر دلداری اغیار پاش
14. ۱۴بر سر اغیار چون شمشیر باشهین مکن روباه‌بازی شیر باش
15. ۱۵تا ز غیرت از تو یاران نسکلندزانکه آن خاران عدو این گلند
16. ۱۶آتش اندر زن به گرگان چون سپندزانکه آن گرگان عدو یوسفند
17. ۱۷«‌جان بابا‌» گویدت ابلیس هینتا به دَم بفریبدت دیو لعین
18. ۱۸این چنین تلبیس با بابات کردآدمی را این سیه‌رخ مات کرد
19. ۱۹بر سر شطرنجْ چُست است این غرابتو مبین بازی به چشم نیم‌خواب
20. ۲۰زانکه فرزین‌بندها داند بسیکه بگیرد در گلویت چون خسی
21. ۲۱در گلو ماند خس او سال‌هاچیست آن خس، مِهر جاه و مال‌ها
22. ۲۲مال خس باشد چو هست ای بی‌ثباتدر گلویت مانع آب حیات
23. ۲۳گر برد مالت عدوی پر فنیره‌زنی را برده باشد ره‌زنی